De regel: geen regels

Ik denk dat mijn beschermengel vandaag overuren gedaan heeft.

Onze laatste dag in Udaipur brachten we niet in Udaipur door. We huurden een wagen met chauffeur en reden naar Kumbhalgarh fort en de Ranakpur Jain tempel. Alleen op vakantie doe je de moeite om twee uur te rijden om een fort te bekijken en vervolgens nog een uur voor een enkele tempel.  Nu ja…  Het was dan ook niet zomaar een fort en zeker geen alledaagse tempel.  Bij het fort was vooral de omgeving indrukwekkend.

     

De tempel was mooi.   Zo mooi zelfs dat het me pijn deed dat de vele toeristen de plek met gelach en geroep ontheiligden.

     

Wat ons echter het meest zal bijblijven van 1 mei 2018 is de rit. Onze chauffeur heette Prim wat volgens hem liefde betekent.  Dat kan niet misgaan,  denk je dan.  Maar wat als hij vooral een liefde voor snelheid heeft ?

“In India in het verkeer geldt er maar een regel,  namelijk dat er geen regels zijn,” zei hij niet zonder trots.  Machopraat,  want onderweg merkten we dat er weldegelijk regels golden.  Voor een bocht toeter je,  als er een tegenligger komt op een baan smaller dan een eenrichtingsweg, dan vertraag je.  Ga je onvoldoende opzij,  dan worden ramen opengedraaid, wordt er naar elkaar gescholden en moet uiteindelijk een van de twee het onderspit delven en toch opzij gaan. Onze chauffeur leek dit niet prettig te vinden. Een deuk in zijn ego…  Ter compensatie maakte hij van onze tocht een ritje op een rollercoaster met als decor het dorre platteland van India. Bergen en bochten genoeg ! Landschappen die in het regenseizoen van prachtig zijn zoefden aan ons voorbij.

Alleen heb je geen tegenliggers in een pretpark… Een brommer waar 3 mannen opzaten werd op een haar na gemist.

Een paar minuten later kwamen we in een dorpje en moesten we even vertragen.  Voor we het goed en wel beseften stond datzelfde brommertje voor ons en werd het portier van de chauffeur geopend.  Drie boze mannen werden algauw veel boze mannen. En onze chauffeur kreeg een lesje in verkeersregels.  Rijd je te dicht tegen een brommertje ?  Dan sneuvelt je buitenspiegel en krijg je klappen in je gezicht. Als wij niet in de wagen hadden gezeten was het daar vast niet bij gebleven.

“Enkele rit,” vroeg een van de mannen.

Echt geruststellend was die vraag niet. Maar uit het feit dat je dit kan lezen kan je opmaken dat we een heen-en-terugrit achter de rug hebben. Zodadelijk stappen we op de nachttrein richting Agra.  En met een beetje geluk werkt de computer morgen weer.

Weetjes:

-Het is warm, heel warm

-Udaipur is tot hiertoe de mooiste,  vriendelijkste en  netste stad die we bezochten.

1 mei 2018

 

Friet met mayonaise

H wil zijn woorden van de eerste dagen graag terugnemen. Of beter, bijsturen. Indisch eten is inderdaad lekker, maar… je vindt hier zo weinig restaurants waar ze het lekker kunnen klaarmaken. Dat hebben we slechts twee keer meegemaakt en dat was toevallig in het begin van de reis. Het gevolg… hij zit al een paar uur te zingen: “friet met mayonaise, friet met mayonaise, ik wil, ik wil friet met mayonaise”. Het werd een Indische curry. Ik denk dat we volgende zondag voor we naar Frankrijk rijden eerst even langs een frituur zullen passeren.

Wat wel gezegd moet worden, het is hier in India ontzettend makkelijk om veganistisch te eten. Welk restaurant je ook binnenstapt, er zijn meer vegetarische en veganistische schotels dan schotels met vlees.

Genoeg over eten, anders krijg ik weer honger…

        

Vanochtend stonden we het meer te bewonderen bij Gangaur Ghat toen we aangesproken werden door een jongeman die beweerde kunstenaar te zijn. Beide elementen verwonderden ons niet, je wordt hier immers voortdurend aangesproken en Udaipur staat bekend om zijn miniatuur-schilderijtjes dus elke straat telt tientallen galerijen (lees winkeltjes) en kunstscholen.

“Where do you come from?”

“Belgium.”

Wat volgde was wèl verrassend. De jongen begon Nederlands te spreken met een grappig accent. Hij zei dat hij komende maand naar Amsterdam zou gaan voor een kunsttentoonstelling en nodigde ons uit om zijn werken te komen bekijken.

“Kijken, kijken, niet kopen,” voegde hij er aan toe.

Zijn werken waren prachtig en helemaal niet duur. We lieten ons verleiden er eentje te kopen.

Op weg naar de Jagdish tempel sprak een oudere man ons aan. Dezelfde vraag werd gesteld en we antwoordden wederom dat we uit België komen. Wat een toeval! Deze man had komende maand een tentoonstelling in Gent. Ook hij wou ons met plezier zijn atelier tonen. Er volgde een boeiende uitleg over zijn techniek om zelf verf te maken en om eekhoorns te vangen zodat ze enkele plukjes haar uit de staart konden knippen om een verfborstel te maken (zonder het dier te doden). Het zou nog interessanter geweest zijn als we die uitleg niet 5 minuten eerder in haast dezelfde woorden hadden gekregen.

Eenmaal buiten vroegen we ons af wat ze zouden zeggen als we uit Frankrijk komen. Dat ze een tentoonstelling hebben in Parijs? Of als we uit Duitsland komen? Misschien eentje in Berlijn? We kregen nog niet de kans het uit te testen.

      

Maar bij de ingang van The City Palace kwam er wel een gids naar ons toe. Het werd Duitsland. En jawel hoor, de man antwoordde in het Duits. Hij zei dat we geluk hadden, dat hij de enige gids in heel Udaipur was die Duits sprak. Het paleis was trouwens prachtig!

Wat later op straat was er een man die ons de weg wou wijzen naar een restaurant. En nu was ik voor de verandering een Française. Had ik weer even geluk, hij had 2 jaar in Nice gewoond en sprak een aardig mondje Frans. Ofwel zijn alle inwoners van Udaipur polyglot, ofwel zouden we vandaag beter een lotto-formulier invullen. Zoveel geluk… daar moet je gebruik van maken.

Wat deden we nog vandaag? Een tempel bezoeken.

Het was misschien niet de mooiste die we deze reis zagen, maar wel de meest bezielde. Er werd met veel vuur gezongen en gedrumd. Als het er in de kerken in Europa zo aan toe zou gaan zouden er misschien veel meer bezoekers zijn.

Het enige nadeel, de vloer rond de tempel was zo warm dat je je voeten haast verbrandde.

En verder…

H is opnieuw bij een kapper binnengestapt. Het Pushkar-kapsel was geen groot succes. Een geblinddoekte kleuter had het waarschijnlijk even goed geknipt met zo’n plakkerig minischaartje. Er zat dus niets anders op dan er de tondeuse in te zetten.

 The new and improved H!

29 april 2018

Udaipur

Een treinrit van meer dan 6u is ideaal om de e-reader uit de rugzak te halen en je zo comfortabel mogelijk te leggen. Comfort is relatief, we liggen dan wel in eerste klasse, maar je kan dat niet vergelijken met treinen in België. Maar klagen doen we in geen geval want we zitten veel beter dan de meerderheid in deze trein. In sommige treinen zijn er tot 10 verschillende klassen. Ik kan me voorstellen dat 6 uur op de allergoedkoopste plek minder prettig is.

Ik doodde de tijd met The Power of Habit van Charles Duhigg. Een zeer interessant boek over gewoonten en wilskracht.

Voor we het beseften stonden we in een nieuwe stad, met andere vibes en duidelijk andere gewoonten. Misschien heeft de burgemeester van deze stad het boek ook gelezen. Er ligt hier veel minder afval op straat, de straten zijn in betere staat, de gevels van de huizen zijn verzorgd en er is minder getoeter en minder smog.

Y1 was opgelucht toen ze merkte dat onze nieuwe kamer geen rieten dak had waar eekhoorns in nestelden. Die hadden we in Pushkar namelijk wel en ook al leek dat aanvankelijk schattig, de keutels die voortdurend in bed vielen waren net iets minder schattig. Hier ligt ze prins(es)heerlijk in een nis uit een sprookje van 1001 nachten.

      

Ook het avondeten in een restaurant waar je op grote kussens zat en uitzicht had op het water en het verlichte paleis was een succes.

Benieuwd of morgen onze positieve indruk bevestigd zal worden als we de stad bij daglicht zullen zien…

28 april 2018