Taj-Time

Het was 5h30 toen we het hotel uitstapten, helemaal klaar voor het spectaculairste zicht dat Agra te bieden heeft. Lege straten!

Nee, die waren best wel spectaculair, maar daarvoor waren we niet zo vroeg opgestaan.

Wel voor dit:

 

    

Toen ik gisteren aan de andere kant van de rivier stond en deze richting op keek vroeg ik me eerlijk gezegd af of het wel de moeite zou lonen om vandaag terug te keren. Voor de tuinen betaal je 200 roepies, voor de Taj 1000. Het blijft tenslotte hetzelfde gebouw, alleen sta je er dan 200 meter dichterbij. Kan 200 meter zoveel verschil maken?

Ik was sceptisch, ik beken.

Maar zodra ik bij zonsopgang de poort doorliep en ze plots in al haar pracht zichtbaar was (Y1 en ik zijn het er over eens dit gebouw is vrouwelijk), werd het me duidelijk. Zo hoor je de Taj te zien! Niet vanop een andere oever, niet vanop afstand. Je moet je door haar laten verrassen om de magie ervan te begrijpen.

Bovendien had H me 7 jaar geleden al beloofd dat we haar ooit samen zouden komen bewonderen. Hij hield woord. Dank je H, voor deze reis, maar vooral voor 7 prachtige jaren!

Je zou denken dat alles wat je na de Taj ziet in het niets verdwijnt, (dat is dan ook de reden waarom we ermee gewacht hebben tot het einde van onze reis) maar eigenlijk viel dat nog mee.

Het Agra fort was mooi, indrukwekkend en vooral heel groot.

     

 

    

Onze chauffeur stelde ons voor om lokale kunst te gaan bekijken. Hij bedoelde eigenlijk winkeltjes met tapijten, stoffen of juwelen (om een commissie te kunnen opstrijken). Daar hadden we geen zin in.

Breng ons maar naar Akbar’s tomb,” flapte H er uit. De chauffeur zuchtte, maar zette de tuk-tuk toch in beweging. We hadden de rit bijna afgeblazen toen we merkten dat het behoorlijk ver was, maar dat zou zonde geweest zijn. Eigenlijk was dit de grootste verrassing van de dag, omdat we er niets van verwacht hadden. Wat een kleuren!

     

 

     

Ditjes en datjes:

-Geloof het of niet, maar H. is ditmaal blij dat de reis er bijna opzit. Hij verlangt naar de rust in de Elzas.

-De computer doet het weer 🙂

-Soms is het hier zo druk dat je in zombie-mode moet gaan om na de tuk-tuk-rit nog mentaal gezond te kunnen uitstappen. Verstand op nul, blik op oneindig en vooral niet te diep inademen…

3 mei 2018