Friet met mayonaise

H wil zijn woorden van de eerste dagen graag terugnemen. Of beter, bijsturen. Indisch eten is inderdaad lekker, maar… je vindt hier zo weinig restaurants waar ze het lekker kunnen klaarmaken. Dat hebben we slechts twee keer meegemaakt en dat was toevallig in het begin van de reis. Het gevolg… hij zit al een paar uur te zingen: “friet met mayonaise, friet met mayonaise, ik wil, ik wil friet met mayonaise”. Het werd een Indische curry. Ik denk dat we volgende zondag voor we naar Frankrijk rijden eerst even langs een frituur zullen passeren.

Wat wel gezegd moet worden, het is hier in India ontzettend makkelijk om veganistisch te eten. Welk restaurant je ook binnenstapt, er zijn meer vegetarische en veganistische schotels dan schotels met vlees.

Genoeg over eten, anders krijg ik weer honger…

        

Vanochtend stonden we het meer te bewonderen bij Gangaur Ghat toen we aangesproken werden door een jongeman die beweerde kunstenaar te zijn. Beide elementen verwonderden ons niet, je wordt hier immers voortdurend aangesproken en Udaipur staat bekend om zijn miniatuur-schilderijtjes dus elke straat telt tientallen galerijen (lees winkeltjes) en kunstscholen.

“Where do you come from?”

“Belgium.”

Wat volgde was wèl verrassend. De jongen begon Nederlands te spreken met een grappig accent. Hij zei dat hij komende maand naar Amsterdam zou gaan voor een kunsttentoonstelling en nodigde ons uit om zijn werken te komen bekijken.

“Kijken, kijken, niet kopen,” voegde hij er aan toe.

Zijn werken waren prachtig en helemaal niet duur. We lieten ons verleiden er eentje te kopen.

Op weg naar de Jagdish tempel sprak een oudere man ons aan. Dezelfde vraag werd gesteld en we antwoordden wederom dat we uit België komen. Wat een toeval! Deze man had komende maand een tentoonstelling in Gent. Ook hij wou ons met plezier zijn atelier tonen. Er volgde een boeiende uitleg over zijn techniek om zelf verf te maken en om eekhoorns te vangen zodat ze enkele plukjes haar uit de staart konden knippen om een verfborstel te maken (zonder het dier te doden). Het zou nog interessanter geweest zijn als we die uitleg niet 5 minuten eerder in haast dezelfde woorden hadden gekregen.

Eenmaal buiten vroegen we ons af wat ze zouden zeggen als we uit Frankrijk komen. Dat ze een tentoonstelling hebben in Parijs? Of als we uit Duitsland komen? Misschien eentje in Berlijn? We kregen nog niet de kans het uit te testen.

      

Maar bij de ingang van The City Palace kwam er wel een gids naar ons toe. Het werd Duitsland. En jawel hoor, de man antwoordde in het Duits. Hij zei dat we geluk hadden, dat hij de enige gids in heel Udaipur was die Duits sprak. Het paleis was trouwens prachtig!

Wat later op straat was er een man die ons de weg wou wijzen naar een restaurant. En nu was ik voor de verandering een Française. Had ik weer even geluk, hij had 2 jaar in Nice gewoond en sprak een aardig mondje Frans. Ofwel zijn alle inwoners van Udaipur polyglot, ofwel zouden we vandaag beter een lotto-formulier invullen. Zoveel geluk… daar moet je gebruik van maken.

Wat deden we nog vandaag? Een tempel bezoeken.

Het was misschien niet de mooiste die we deze reis zagen, maar wel de meest bezielde. Er werd met veel vuur gezongen en gedrumd. Als het er in de kerken in Europa zo aan toe zou gaan zouden er misschien veel meer bezoekers zijn.

Het enige nadeel, de vloer rond de tempel was zo warm dat je je voeten haast verbrandde.

En verder…

H is opnieuw bij een kapper binnengestapt. Het Pushkar-kapsel was geen groot succes. Een geblinddoekte kleuter had het waarschijnlijk even goed geknipt met zo’n plakkerig minischaartje. Er zat dus niets anders op dan er de tondeuse in te zetten.

 The new and improved H!

29 april 2018

Udaipur

Een treinrit van meer dan 6u is ideaal om de e-reader uit de rugzak te halen en je zo comfortabel mogelijk te leggen. Comfort is relatief, we liggen dan wel in eerste klasse, maar je kan dat niet vergelijken met treinen in België. Maar klagen doen we in geen geval want we zitten veel beter dan de meerderheid in deze trein. In sommige treinen zijn er tot 10 verschillende klassen. Ik kan me voorstellen dat 6 uur op de allergoedkoopste plek minder prettig is.

Ik doodde de tijd met The Power of Habit van Charles Duhigg. Een zeer interessant boek over gewoonten en wilskracht.

Voor we het beseften stonden we in een nieuwe stad, met andere vibes en duidelijk andere gewoonten. Misschien heeft de burgemeester van deze stad het boek ook gelezen. Er ligt hier veel minder afval op straat, de straten zijn in betere staat, de gevels van de huizen zijn verzorgd en er is minder getoeter en minder smog.

Y1 was opgelucht toen ze merkte dat onze nieuwe kamer geen rieten dak had waar eekhoorns in nestelden. Die hadden we in Pushkar namelijk wel en ook al leek dat aanvankelijk schattig, de keutels die voortdurend in bed vielen waren net iets minder schattig. Hier ligt ze prins(es)heerlijk in een nis uit een sprookje van 1001 nachten.

      

Ook het avondeten in een restaurant waar je op grote kussens zat en uitzicht had op het water en het verlichte paleis was een succes.

Benieuwd of morgen onze positieve indruk bevestigd zal worden als we de stad bij daglicht zullen zien…

28 april 2018

Lui in Pushkar

Pushkar is niet groot. Op een paar uur tijd heb je alles gezien. Dus eigenlijk waren we gisteren al klaar om naar de volgende stad te gaan. Maar onze itinerary zei dat we pas morgen vertrekken. Gelukkig waren we op de perfecte plek om een dagje te luieren. We vulden de ochtend en een flink stuk van de namiddag met douchen, enkele afleveringen van Elementary, lezen,  opnieuw douchen, het naar binnen werken van een portie pannenkoeken en met het maken van een boekbespreking. Daarna had ik het gehad met kamer-hangen. Mijn lieftallige reisgenoten kwamen uiteindelijk mee naar buiten, onder lichte dwang.

 

     

De stad leek vriendelijker vandaag, de straten iets leger, de verkopers minder opdringerig.

H waagde het op de stoel van een barbier plaats te nemen.

     

Was het een succes? Laten we het er op houden dat haar gelukkig vrij snel groeit.

Wat hier trouwens ook lijkt te groeien is het aantal tempels. Alsof er op een nacht tijd enkele tientallen zijn bijgekomen. Zowat om het andere huis staat er eentje. Er zijn er sobere, maar bij de meerderheid hangen er lichtjes die bij ons enkel in foute discotheken te vinden zijn. De muziek die er weergalmt doet trouwens ook vaak vermoeden dat het eerder om een psychedelisch house-huis gaat dan om een gebedshuis.

De hoogtepunten voor Y1:

-dat haar huiswerk eindelijk klaar is

-eten op het dakterras van Out of the blue, met uitzicht op de stad, het meer en de bergen

-gekke bekken foto’s (die niet door de censuur geraakt zijn)

-dat het dagelijks sporten begint te lonen en haar sixpack zichtbaar wordt

Haar dieptepunten:

-Dat de pannenkoeken vandaag niet meer lekker waren (vorige keer was de honger groter) en dat het bovendien anderhalf uur duurde om 3 porties te maken.

 

voor H:

-de scheerbeurt en de bijhorende massage

-rooftopview

-sporten met Y1

-de knuffelkoeien

27 april 2018

Geluk te koop

Y1 heeft tot hiertoe alle reisongemakken zonder mopperen doorstaan. Als een geroutineerde backpacker springt ze tuk-tuks in, wimpelt nepgidsen af en bestelt zonder aarzelen een extra portie garlic naan. Maar India kruipt toch onder de huid en begint zijn tol te eisen. Emoties liggen voortdurend op de loer. Misschien nood aan rust… Dus bezoeken we vandaag enkel de apentempel (Hanuman). We passen voor een duik in het heilige water en ook een zegening tegen betaling hoeft niet. De guru van dienst begrijpt er niets van. Willen we dan geen geluk? Maar we geloven niet in geluk tegen betaling. We zijn er ons hier trouwens voortdurend van bewust dat we al een gezegend leven leiden. Om meer geluk vragen zou van hebberigheid getuigen.

      

 

     

Na de tempel krijgt Y1 haar zin, een bezoekje aan een shoppingcentrum. Ze vindt er de perfecte broek en glundert. Misschien is geluk dus toch te koop… voor even.

H… die is happy met zijn pizza, zijn e-reader, een liter ijskoude Kingfisher en een babbel met andere reizigers.

En ook al mis ik Y2, ik bedenk meerdere keren per dag dat het goed is dat ze er niet bij is. Dat getoeter, die drukte, dat vuil… het zou niets voor haar zijn! Ik zie dan de burgemeester voor me van een kinderserie waar ze vroeger naar keken “Mijn Franse tante Gazeuse”. Y2 heeft enkel het motto gemeen met deze dame: Rust, reinheid, regelmaat.

     

Dikke knuffel vanop het dakterras met uitzicht op het verlichte fort.

Morgen reizen we door naar Pushkar.

 

Weetjes:

-de paspoppen zien er hier raar uit

     

-ook taxichauffeurs raken hier de weg kwijt in de wirwar van straatjes

25 april 2018

Jaipur

Het blijft vreemd dat we bij elk paleis en elke tempel een deel van de attractie lijken te zijn. Voltallige families willen met ons op de foto. Misschien hopen ze op die manier iets van ons ‘geluk’ aan te trekken. We hebben de waarom-vraag al gesteld, maar een antwoord komt er niet, enkel een zenuwachtig lachje en de typische Indische hoofdbeweging.

Vandaag stond er weer heel wat op het programma: City palace, Hawa Mahal, Amer fort, Jal Mahal en tot slot de Royal Tomb.

De tuk-tukchauffeur laveert ons moeiteloos door straten vol putten en verkeersdrempels en noemt het een gratis massage. De straatdieren (honden, geiten, varkens en koeien) zorgen voor de nodige couleur locale en odeur locale.

     

Alle gebouwen die we bezoeken zijn prachtig, dat kan niemand ontkennen. Ze stralen grandeur en rijkdom uit. Die Indische ingenieurs wisten trouwens zeer goed hoe ze binnen voor koelte moesten zorgen. Hoe warm het buiten ook mag zijn, binnen heerst er een aangename temperatuur. Alleen jammer dat al dat moois te midden van afval en verval staat. Zo zonde!

Het maakt dat we net iets minder onder de indruk zijn.

      

 

      

Quoi de neuf?

H had zijn e-sigaret in het hotel laten liggen en vertoonde een acute vorm van grumpinitis, heel even wou hij liefst zo snel mogelijk doorreizen naar Thailand om aan het vuil en de drukte te ontsnappen. En om er een portie rode curry met rijst te gaan eten. Een pizza in Jaipur was ook al goed geweest, maar die hadden ze hier nergens…

Y1 is blij dat ze eindelijk een beetje begint te bruinen. Zo ver reizen en bleek naar huis terugkeren, dat kan niet!

Bestel in Jaipur geen muntthee! Tenzij je houdt van lauwe melk met een scheutje muntsiroop.

H was onder de indruk van de inventiviteit van de Indiër als het gaat om het maken van wapens die extra schade toebrengen: messen die zich met een druk op een knop als een schaar openen, messen met ingebouwde pistolen,…

We dronken ruim 7 liter water en hadden toch voortdurend dorst.

24 april 2018

één land, veel gezichten

Van Delhi naar Jaipur, een treinrit van 5u; in België zou je het gevoel hebben dat je een eeuwigheid onderweg bent, hier is het zo om. Tijd wordt anders ervaren op vakantie. Gelukkig had H de tickets vooraf online besteld. Als we in de rij bij de loketten hadden moeten wachten, stonden we er nu vast nog. En ik betwijfel of ik daarbij evenzeer het gevoel zou hebben gehad dat de tijd  voorbij zou vliegen.

De gevreesde oplichters hadden een dagje vrijaf genomen. Niemand sprak ons aan. De grootste moeilijkheid was het vinden van het juiste perron en vervolgens de juiste wagon. Er waren wel borden in het station, maar die hadden vandaag blijkbaar ook hun vrije dag. Er liep personeel rond, maar die hadden of geen zin om ons te helpen, of wisten zelf niet waar we moesten zijn. Dankzij een behulpzame reiziger kwamen we er achter dat we precies waren waar we hoorden te zijn. Dat was geen spiritueel statement, de stem uit de luidspreker bevestigde even later dat onze trein op spoor 1 zou toekomen.

      

Tijdens de rit doodden we de tijd met Franse kruiswoordraadsels en een spelletje “ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is…” Maar Y1 gaf al gauw forfait bij mijn “ ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is… vuil”.

De hoeveelheid afval die je hier overal ziet is dan ook hallucinant. De dag dat afval een waardevolle grondstof wordt, is India instant een rijk land. Maar tot die tijd… krijg je hier regelmatig het gevoel dat Urbanus gelijk had… de wereld is om zeep, dit kan nooit meer goed komen. Dus sloten we even de ogen voor alles waar we niets aan konden veranderen en zetten de wekker op 12h30. In de trein werd immers niet omgeroepen dat je je bestemming nadert.

Even later huur ik een tuk-tuk en rijd in mijn onhandigheid tegen de benen van een politieman. De boete doet ons vakantiebudget behoorlijk slinken. Dan maar met een taxi verder… om vervolgens mee te werken aan de lancering van een bom die de bevolking van India evenzeer behoorlijk doet slinken. Die dromen toch…blijkbaar heeft de verkeerschaos toch wat meer indruk op me gemaakt dan ik dacht.

De jongen die ons met zijn ‘Indische helikopter’ (elke tuk-tuk chauffeur maakt diezelfde grap) naar het hotel brengt, vergelijkt hier rondrijden met een videogame spelen en zo kan je het inderdaad maar best bekijken. Hopelijk hebben we nog voldoende levens op de teller staan om over 14 dagen de luchthaven heelhuids te bereiken.

Ons hotel heeft een dakterras met zicht op het Nahagarh Fort. Het is een hele klim naar boven, maar je wordt rijkelijk beloond voor de geleverde arbeid met een knap staaltje architectuur en een uitzicht om u tegen te zeggen.

       

 

      

Het hoogtepunt van de dag beleven we niet bovenop die berg, maar beneden in de kleine straatjes want plots horen we trommels en gejoel. Live-muziek?  Nieuwsgierigheid wijst ons de weg en brengt ons in een smal steegje waar de zon voor even extra lijkt te schijnen. We zijn er getuige van een huwelijk.

Discreet op de achtergrond blijven blijkt geen optie te zijn. We worden zowat verplicht om mee te gaan dansen. We springen, lachen, dansen en klappen mee met deze prachtige dames en wensen de bruid een gelukkig en rijk leven toe.

23 april 2018

15 seconds of fame

Hij wordt geprezen om zijn look, voorbijgangers fluisteren terwijl ze giechelend naar hem wijzen en de allerdappersten vragen hem om een selfie. De Indiërs blijken vrij dapper te zijn met als gevolg dat we geen monument kunnen bezoeken zonder tientallen keren ‘gestoord’ te worden. H laat zich de aandacht welgevallen. Al zou hij wellicht liever lastiggevallen worden door Indische schonen in hun kleurrijke sari’s. Ook Y1 werd al meer vereeuwigd door andere gsm’s dan door ons eigen fototoestel. Kleine meisjes willen haar aanraken, iets oudere jongens willen met haar op de foto en de oudere mannen, die gluren van op afstand naar haar benen.

    

En ik, ik neem ondertussen foto’s van mensen die foto’s van hen nemen.

Vandaag bezochten we Jama Masjid, Chadni Chowk, het rode fort, Purana Qila, Lodhi gardens en Akshardam temple. En we zijn uitgeput. Vakantie noemen ze dat… na een vakantie als deze heb je nood aan vakantie om te recupereren! Zoveel indrukken, zoveel prikkels, zoveel moois en zoveel lelijks. In Delhi wonen miljoenen mensen en dat merk je aan alles zodra je de deur van je hotel uitstapt, aan het lawaai, aan de geuren, de bergen afval langs de kant van de straat en vooral aan de constante stroom van voertuigen. Maar als je een park in gaat, lijken al die mensen als bij wonder op te houden te bestaan. De storende geluiden worden gedempt en je hoort niets anders dan vogels en ritselende bladeren.

 Schaak bij het ontbijt

       

       

Dit vond Y1 vandaag het meest bijzonder:

-het rode fort

-de eekhoorn die uit onze handen kwam eten

-naan met look!!!

-het indukwekkende plafond van Akshardam (maar daar mochten we geen fototoestel mee naar binnen nemen)

-dat men zelfs toetert als er geen andere wagen in de buurt is

-dat de vrouwen hier voorsteken en voortdurend duwen als ze ergens in rij staan te wachten

 

Voor H waren dit de hoogtepunten:

-ontdekken dat de Indische keuken wèl lekker is, zeer lekker zelfs

vooral de green mint chutney

-Lodhi gardens, het rode fort en de drukte op de markt

 

Morgenochtend verlaten we Delhi al en reizen we met de trein naar Jaipur. Volgens onze taxichauffeur moeten we bij de ingang van het station heel erg oppassen voor oplichters. Benieuwd of het ons zal lukken om er niet in te trappen…

22 april 2018