Lui in Pushkar

Pushkar is niet groot. Op een paar uur tijd heb je alles gezien. Dus eigenlijk waren we gisteren al klaar om naar de volgende stad te gaan. Maar onze itinerary zei dat we pas morgen vertrekken. Gelukkig waren we op de perfecte plek om een dagje te luieren. We vulden de ochtend en een flink stuk van de namiddag met douchen, enkele afleveringen van Elementary, lezen,  opnieuw douchen, het naar binnen werken van een portie pannenkoeken en met het maken van een boekbespreking. Daarna had ik het gehad met kamer-hangen. Mijn lieftallige reisgenoten kwamen uiteindelijk mee naar buiten, onder lichte dwang.

 

     

De stad leek vriendelijker vandaag, de straten iets leger, de verkopers minder opdringerig.

H waagde het op de stoel van een barbier plaats te nemen.

     

Was het een succes? Laten we het er op houden dat haar gelukkig vrij snel groeit.

Wat hier trouwens ook lijkt te groeien is het aantal tempels. Alsof er op een nacht tijd enkele tientallen zijn bijgekomen. Zowat om het andere huis staat er eentje. Er zijn er sobere, maar bij de meerderheid hangen er lichtjes die bij ons enkel in foute discotheken te vinden zijn. De muziek die er weergalmt doet trouwens ook vaak vermoeden dat het eerder om een psychedelisch house-huis gaat dan om een gebedshuis.

De hoogtepunten voor Y1:

-dat haar huiswerk eindelijk klaar is

-eten op het dakterras van Out of the blue, met uitzicht op de stad, het meer en de bergen

-gekke bekken foto’s (die niet door de censuur geraakt zijn)

-dat het dagelijks sporten begint te lonen en haar sixpack zichtbaar wordt

Haar dieptepunten:

-Dat de pannenkoeken vandaag niet meer lekker waren (vorige keer was de honger groter) en dat het bovendien anderhalf uur duurde om 3 porties te maken.

 

voor H:

-de scheerbeurt en de bijhorende massage

-rooftopview

-sporten met Y1

-de knuffelkoeien

27 april 2018

Pushkar

Zodra je deze “heilige stad” nadert, merk je al waar heilig voor staat in India… roepies! Je betaalt toeristentaks om de stad in te mogen. Ze duwen je op straat bloemen in handen om in het meer te offeren en vragen dan uiteraard geld voor het ritueel. Als je geen ritueel wil laten uitvoeren, verdwijnt hun glimlach en word je afgesnauwd, beledigd en weggestuurd. Je moet al stevig in je schoenen staan om hier niet onder te buigen.

Bij de Brahma tempel is het niet anders. Tassen en camera’s mogen niet mee naar binnen, je kan ze tegen betaling wel achterlaten. Maar H vertrouwt het niet en besluit buiten te wachten. De tempel is niet bijzonder mooi, maar het is een van de weinige tempels gewijd aan Brahma en trekt alleen al daarom veel pelgrims. Binnen wordt er bij elk schrijn gevraagd of er voor iemand uit je familie gebeden moet worden, tegen betaling, uiteraard.

Voor de duizenden mensen die hier van heinde en verre naartoe komen (velen zelfs te voet) is dit vast een bijzondere plek, maar ik voel het niet. Ik zie alleen de commercie. Ik zie een stad die tot één grote markt verworden is, vol toeristenkraampjes, eethuisjes en hotels. En de tempel… die lijkt gewoon een van de vele kraampjes, een kraampje waar hoop verkocht wordt.

Is ons bezoek aan Pushkar dan tijdverspilling? Nee, er zijn ook lichtpuntjes: het is hier iets minder druk, iets minder vuil en we hebben het gevoel even op adem te kunnen komen want het hotel waar we verblijven heeft een tuin met honden, paarden en een streepje groen. Bovendien serveren ze er bananenpannenkoeken met honing. Mmmmm, lekker!

Je moet hier wel ontzettend veel geduld hebben… we wachten ondertussen al een uur op het avondeten.

26 april 2018