Geluk te koop

Y1 heeft tot hiertoe alle reisongemakken zonder mopperen doorstaan. Als een geroutineerde backpacker springt ze tuk-tuks in, wimpelt nepgidsen af en bestelt zonder aarzelen een extra portie garlic naan. Maar India kruipt toch onder de huid en begint zijn tol te eisen. Emoties liggen voortdurend op de loer. Misschien nood aan rust… Dus bezoeken we vandaag enkel de apentempel (Hanuman). We passen voor een duik in het heilige water en ook een zegening tegen betaling hoeft niet. De guru van dienst begrijpt er niets van. Willen we dan geen geluk? Maar we geloven niet in geluk tegen betaling. We zijn er ons hier trouwens voortdurend van bewust dat we al een gezegend leven leiden. Om meer geluk vragen zou van hebberigheid getuigen.

      

 

     

Na de tempel krijgt Y1 haar zin, een bezoekje aan een shoppingcentrum. Ze vindt er de perfecte broek en glundert. Misschien is geluk dus toch te koop… voor even.

H… die is happy met zijn pizza, zijn e-reader, een liter ijskoude Kingfisher en een babbel met andere reizigers.

En ook al mis ik Y2, ik bedenk meerdere keren per dag dat het goed is dat ze er niet bij is. Dat getoeter, die drukte, dat vuil… het zou niets voor haar zijn! Ik zie dan de burgemeester voor me van een kinderserie waar ze vroeger naar keken “Mijn Franse tante Gazeuse”. Y2 heeft enkel het motto gemeen met deze dame: Rust, reinheid, regelmaat.

     

Dikke knuffel vanop het dakterras met uitzicht op het verlichte fort.

Morgen reizen we door naar Pushkar.

 

Weetjes:

-de paspoppen zien er hier raar uit

     

-ook taxichauffeurs raken hier de weg kwijt in de wirwar van straatjes

25 april 2018

Jaipur

Het blijft vreemd dat we bij elk paleis en elke tempel een deel van de attractie lijken te zijn. Voltallige families willen met ons op de foto. Misschien hopen ze op die manier iets van ons ‘geluk’ aan te trekken. We hebben de waarom-vraag al gesteld, maar een antwoord komt er niet, enkel een zenuwachtig lachje en de typische Indische hoofdbeweging.

Vandaag stond er weer heel wat op het programma: City palace, Hawa Mahal, Amer fort, Jal Mahal en tot slot de Royal Tomb.

De tuk-tukchauffeur laveert ons moeiteloos door straten vol putten en verkeersdrempels en noemt het een gratis massage. De straatdieren (honden, geiten, varkens en koeien) zorgen voor de nodige couleur locale en odeur locale.

     

Alle gebouwen die we bezoeken zijn prachtig, dat kan niemand ontkennen. Ze stralen grandeur en rijkdom uit. Die Indische ingenieurs wisten trouwens zeer goed hoe ze binnen voor koelte moesten zorgen. Hoe warm het buiten ook mag zijn, binnen heerst er een aangename temperatuur. Alleen jammer dat al dat moois te midden van afval en verval staat. Zo zonde!

Het maakt dat we net iets minder onder de indruk zijn.

      

 

      

Quoi de neuf?

H had zijn e-sigaret in het hotel laten liggen en vertoonde een acute vorm van grumpinitis, heel even wou hij liefst zo snel mogelijk doorreizen naar Thailand om aan het vuil en de drukte te ontsnappen. En om er een portie rode curry met rijst te gaan eten. Een pizza in Jaipur was ook al goed geweest, maar die hadden ze hier nergens…

Y1 is blij dat ze eindelijk een beetje begint te bruinen. Zo ver reizen en bleek naar huis terugkeren, dat kan niet!

Bestel in Jaipur geen muntthee! Tenzij je houdt van lauwe melk met een scheutje muntsiroop.

H was onder de indruk van de inventiviteit van de Indiër als het gaat om het maken van wapens die extra schade toebrengen: messen die zich met een druk op een knop als een schaar openen, messen met ingebouwde pistolen,…

We dronken ruim 7 liter water en hadden toch voortdurend dorst.

24 april 2018

één land, veel gezichten

Van Delhi naar Jaipur, een treinrit van 5u; in België zou je het gevoel hebben dat je een eeuwigheid onderweg bent, hier is het zo om. Tijd wordt anders ervaren op vakantie. Gelukkig had H de tickets vooraf online besteld. Als we in de rij bij de loketten hadden moeten wachten, stonden we er nu vast nog. En ik betwijfel of ik daarbij evenzeer het gevoel zou hebben gehad dat de tijd  voorbij zou vliegen.

De gevreesde oplichters hadden een dagje vrijaf genomen. Niemand sprak ons aan. De grootste moeilijkheid was het vinden van het juiste perron en vervolgens de juiste wagon. Er waren wel borden in het station, maar die hadden vandaag blijkbaar ook hun vrije dag. Er liep personeel rond, maar die hadden of geen zin om ons te helpen, of wisten zelf niet waar we moesten zijn. Dankzij een behulpzame reiziger kwamen we er achter dat we precies waren waar we hoorden te zijn. Dat was geen spiritueel statement, de stem uit de luidspreker bevestigde even later dat onze trein op spoor 1 zou toekomen.

      

Tijdens de rit doodden we de tijd met Franse kruiswoordraadsels en een spelletje “ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is…” Maar Y1 gaf al gauw forfait bij mijn “ ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is… vuil”.

De hoeveelheid afval die je hier overal ziet is dan ook hallucinant. De dag dat afval een waardevolle grondstof wordt, is India instant een rijk land. Maar tot die tijd… krijg je hier regelmatig het gevoel dat Urbanus gelijk had… de wereld is om zeep, dit kan nooit meer goed komen. Dus sloten we even de ogen voor alles waar we niets aan konden veranderen en zetten de wekker op 12h30. In de trein werd immers niet omgeroepen dat je je bestemming nadert.

Even later huur ik een tuk-tuk en rijd in mijn onhandigheid tegen de benen van een politieman. De boete doet ons vakantiebudget behoorlijk slinken. Dan maar met een taxi verder… om vervolgens mee te werken aan de lancering van een bom die de bevolking van India evenzeer behoorlijk doet slinken. Die dromen toch…blijkbaar heeft de verkeerschaos toch wat meer indruk op me gemaakt dan ik dacht.

De jongen die ons met zijn ‘Indische helikopter’ (elke tuk-tuk chauffeur maakt diezelfde grap) naar het hotel brengt, vergelijkt hier rondrijden met een videogame spelen en zo kan je het inderdaad maar best bekijken. Hopelijk hebben we nog voldoende levens op de teller staan om over 14 dagen de luchthaven heelhuids te bereiken.

Ons hotel heeft een dakterras met zicht op het Nahagarh Fort. Het is een hele klim naar boven, maar je wordt rijkelijk beloond voor de geleverde arbeid met een knap staaltje architectuur en een uitzicht om u tegen te zeggen.

       

 

      

Het hoogtepunt van de dag beleven we niet bovenop die berg, maar beneden in de kleine straatjes want plots horen we trommels en gejoel. Live-muziek?  Nieuwsgierigheid wijst ons de weg en brengt ons in een smal steegje waar de zon voor even extra lijkt te schijnen. We zijn er getuige van een huwelijk.

Discreet op de achtergrond blijven blijkt geen optie te zijn. We worden zowat verplicht om mee te gaan dansen. We springen, lachen, dansen en klappen mee met deze prachtige dames en wensen de bruid een gelukkig en rijk leven toe.

23 april 2018