Beter is nog niet goed

Goed, beter, best. Deze trappen van vergelijking hebben we ooit klassikaal opgedreund. Ze doen vermoeden dat beter superieur is aan goed. Maar dat is het niet. Soms is enkel goed goed en is beter en best nog steeds beschamend en mensonwaardig. Alles hangt af van het vertrekpunt.

Een betere wereld is niet perse een goede wereld. Betere werkomstandigheden zijn niet noodzakelijk goed. En wat dacht je van de beste manier om dieren te slachten? Niet goed he.

Sommige reizen hebben meer impact op je dan andere. Een weekje aan een Spaans costa kan aangenaam en ontspannend zijn, maar je gaat er nadien niet van wakker liggen tenzij je er een zwangerschap, een geslachtsziekte, een langeafstands-relatie of alle voorgaande samen aan overhoudt. Een reis naar India daarentegen kan de gemoedsrust ernstige schade toebrengen.

Bij elke stap die ik ginder zette, werd ik met de neus op de feiten gedrukt: We zijn met z’n allen gebuisd voor de kleuterklas! Wat leerden we daar? Eerlijk delen, niet liegen, niet pesten, niemand pijn doen, iedereen laten meespelen, je rommel zelf opruimen en beleefd zijn. Wel… geen kus van de juf, geen bank vooruit. Iedereen 0/10.

En als ik dan thuis kwam en de kranten las werd ik er niet bepaald vrolijker van. Dierenleed, oorlog, armoede, stranden en zeeën vol plastic,… de lijst leek eindeloos. Je zou er haast moedeloos en apathisch door worden en je tevreden stellen met aan huis geleverde maaltijdboxen, een abonnement op Netflix en een doorlopende opdracht aan Artsen zonder Grenzen, Animal Rights en Vluchtelingenwerk Vlaanderen om het bevoorrechte-Europeaan-schuldgevoel af te kopen.

Maar ik wou iets doen, iets echts, iets tastbaars. Ik had alleen geen idee welk probleem ik zou kunnen aanpakken in mijn eentje en nog minder op welke manier.

Had, je leest het goed, verleden tijd, onvoltooid weliswaar, maar daar komt spoedig verandering in. Wat deze wereld nodig heeft om ‘goed’ te worden is een nieuwe superheld. Eentje met humor en zelfspot. Eentje die zijn donkere kant kent en wil overwinnen (maar soms ook niet). Eentje zoals Deadpool! Maar dan in het turquoise.

Nog even geduld. “E-P” is coming to the rescue!

Stormachtig

Vanochtend, bij het openen van Facebook verscheen er een veiligheidscheck op het scherm. Waren we veilig?

Ik keek even om me heen, de bedden stonden nog steeds op dezelfde plaats en mijn reisgenoten lagen te slapen. Niets aan de hand dus. Ik klikte op “Ja.”

Pas daarna zag ik wat er zich de dag voordien had afgespeeld, een stof-storm die tientallen het leven had gekost. We hadden het wel horen waaien en regenen, maar van de omvang van deze storm waren we ons niet bewust.

Ook buiten was er in de stad niet veel meer van te merken dan een heleboel omgewaaide bomen. Stof ligt er altijd… een beetje meer of minder valt hier niet zo op. Een gelijkaardige ramp in een stad in België en er was een nationaalrampenplan afgekondigd. Hier werden de monumenten geveegd en de stad hervatte de drukte. Een mensenleven lijkt hier minder waard.

Dat merk je ook in het verkeer. Meer dan de helft van de chauffeurs rijdt zonder rijbewijs of verzekering. Helmen, veiligheidsgordels of lichten zijn slechts opties en een brommertje is een vervoersmiddel voor een hele familie. Laatst zagen we nog een baby op de benzinetank van een motor liggen. De motor reed!

Er zijn zo van die momenten dat India je bij de keel grijpt. Dat je de inwoners bij de schouders wil nemen om ze eens stevig door elkaar te schudden. “Waarom doen jullie dit met jullie prachtige land? Waarom niet samenwerken en er iets moois van maken? Jullie zijn met genoeg. Als iedereen een beetje doet is het zo gedaan.”

Hier zou ik een ‘libertarian paternalist’ worden denk ik, een keuze-architect die mensen stuurt om die keuze te maken die hun leven beter maakt. Maar wat is beter? Alsof het in Europa allemaal zo goed gaat… Alsof het volk daar zijn kennis en macht aanwendt… Alsof we niet allemaal ingedommeld zijn door de moderne versies van brood en spelen… Wie zijn wij dus om te denken dat hun manier de foute manier is? Hoe zouden we zelf leven als we hier geboren waren? Het leven is een loterij en wij hebben toevallig een heel goed lotje getrokken. Wie hier geboren wordt, heeft veel minder geluk… Aan het eind van een dag ben je hier moe, moe van machteloosheid. En van de uitstappen!

Vandaag stond Fatehpur Sikri op het programma.

Eerst Sikri, een domein dat leest als een roman over een heerser met meerdere vrouwen (eentje van elk geloof) en verkeerde keuzes. Hij negeerde de 3 belangrijkste wetten van de vastgoedwereld: locatie, locatie, locatie.

Geen water? Geen leven!

    

 

    

Daarna richting Fatehpur. Over deze moskee was H lyrisch na een vorige reis. De verwachtingen waren dus hoog gespannen. De vele verkopers en nepgidsen maakten het bezoek net iets minder aangenaam. Vragen staat vrij. Maar na tientallen nee’s zou het toch duidelijk moeten zijn. Ze blijven je volgen en hebben het dan over respect, maar respecteren noch ons antwoord, noch hun eigen heiligdom. Toen werd het opnieuw stormachtig, in mijn hoofd.

En dan voel je je schuldig als je lichtelijk geïrriteerd raakt…

Een mens zou voor minder al beginnen dromen over naar huis gaan. Of beter nog, over een volgende reis, maar dan naar Thailand, of Bali, of Nieuw-Zeeland, of…

     

 

4 mei 2018

 

Taj-Time

Het was 5h30 toen we het hotel uitstapten, helemaal klaar voor het spectaculairste zicht dat Agra te bieden heeft. Lege straten!

Nee, die waren best wel spectaculair, maar daarvoor waren we niet zo vroeg opgestaan.

Wel voor dit:

 

    

Toen ik gisteren aan de andere kant van de rivier stond en deze richting op keek vroeg ik me eerlijk gezegd af of het wel de moeite zou lonen om vandaag terug te keren. Voor de tuinen betaal je 200 roepies, voor de Taj 1000. Het blijft tenslotte hetzelfde gebouw, alleen sta je er dan 200 meter dichterbij. Kan 200 meter zoveel verschil maken?

Ik was sceptisch, ik beken.

Maar zodra ik bij zonsopgang de poort doorliep en ze plots in al haar pracht zichtbaar was (Y1 en ik zijn het er over eens dit gebouw is vrouwelijk), werd het me duidelijk. Zo hoor je de Taj te zien! Niet vanop een andere oever, niet vanop afstand. Je moet je door haar laten verrassen om de magie ervan te begrijpen.

Bovendien had H me 7 jaar geleden al beloofd dat we haar ooit samen zouden komen bewonderen. Hij hield woord. Dank je H, voor deze reis, maar vooral voor 7 prachtige jaren!

Je zou denken dat alles wat je na de Taj ziet in het niets verdwijnt, (dat is dan ook de reden waarom we ermee gewacht hebben tot het einde van onze reis) maar eigenlijk viel dat nog mee.

Het Agra fort was mooi, indrukwekkend en vooral heel groot.

     

 

    

Onze chauffeur stelde ons voor om lokale kunst te gaan bekijken. Hij bedoelde eigenlijk winkeltjes met tapijten, stoffen of juwelen (om een commissie te kunnen opstrijken). Daar hadden we geen zin in.

Breng ons maar naar Akbar’s tomb,” flapte H er uit. De chauffeur zuchtte, maar zette de tuk-tuk toch in beweging. We hadden de rit bijna afgeblazen toen we merkten dat het behoorlijk ver was, maar dat zou zonde geweest zijn. Eigenlijk was dit de grootste verrassing van de dag, omdat we er niets van verwacht hadden. Wat een kleuren!

     

 

     

Ditjes en datjes:

-Geloof het of niet, maar H. is ditmaal blij dat de reis er bijna opzit. Hij verlangt naar de rust in de Elzas.

-De computer doet het weer 🙂

-Soms is het hier zo druk dat je in zombie-mode moet gaan om na de tuk-tuk-rit nog mentaal gezond te kunnen uitstappen. Verstand op nul, blik op oneindig en vooral niet te diep inademen…

3 mei 2018

Een voorsmaakje

Gisteren doorkruisten we het platteland, vandaag zitten we weer midden in de verkeerschaos en uitlaatgassen.

Agra,  de stad waar we het meest naar uitkeken…  niet omwille van zijn verstikkende geur,  niet omwille van de bergen afval,  niet omwille van de straatkinderen.  We komen voor de Taj Mahal, uiteraard. En daar hadden we een treinreis van meer dan 12 uur voor over.  Voor zulke afstanden is een nachttrein het ideale vervoersmiddel.  Rond 22h stapten we op in Udaipur en om 11h30 kwamen we -min of meer uitgeslapen – toe in Agra. Het duurde echter nog tot een eind in de namiddag voor ik terug stevig op de benen stond en niet meer het gevoel had in een schokkende trein te zitten.  Zoals bij elk station stonden ook hier een heleboel chauffeurs te wachten op reizigers.  We kozen een wat oudere man uit.  De kans was dan iets kleiner dat we opnieuw bij een snelheidsduivel instapten.  Hij reed inderdaad veel langzamer dan al zijn voorgangers en zijn filosofische levensbespiegelingen maakten de rit net iets aangenamer.  Voldoende redenen om hem in te huren voor de komende dagen.

Hij bracht ons naar de baby taj (Itimad-ud-Daulah). Een mini versie zou je kunnen zeggen,  maar het bezoeken zeker waard.

     

Even later zette hij ons af bij Methab Bagh.  Deze tuinen zijn de ideale plek om de Taj vanop een afstand te bewonderen bij zonsondergang.

Zinnige en onzinnige weetjes:

-Elke hotelkamer heeft zoveel lichtschakelaars dat je er onmogelijk wijs uit raakt.  Zelfs het personeel slaagt er niet in meteen de juiste te kiezen.

-Vrouwen doen hier het zware werk.  En de mannen,  die staan er bij en kijken er naar.

-Een paar keer per dag valt de elektriciteit hier uit.

-Je hebt winter en zomer,  maar in India heb je nog een seizoen: het huwelijksseizoen.  We zitten er midden in.  Regelmatig zien we mannen te paard op weg naar hun bruid.

2 mei 2018

De regel: geen regels

Ik denk dat mijn beschermengel vandaag overuren gedaan heeft.

Onze laatste dag in Udaipur brachten we niet in Udaipur door. We huurden een wagen met chauffeur en reden naar Kumbhalgarh fort en de Ranakpur Jain tempel. Alleen op vakantie doe je de moeite om twee uur te rijden om een fort te bekijken en vervolgens nog een uur voor een enkele tempel.  Nu ja…  Het was dan ook niet zomaar een fort en zeker geen alledaagse tempel.  Bij het fort was vooral de omgeving indrukwekkend.

     

De tempel was mooi.   Zo mooi zelfs dat het me pijn deed dat de vele toeristen de plek met gelach en geroep ontheiligden.

     

Wat ons echter het meest zal bijblijven van 1 mei 2018 is de rit. Onze chauffeur heette Prim wat volgens hem liefde betekent.  Dat kan niet misgaan,  denk je dan.  Maar wat als hij vooral een liefde voor snelheid heeft ?

“In India in het verkeer geldt er maar een regel,  namelijk dat er geen regels zijn,” zei hij niet zonder trots.  Machopraat,  want onderweg merkten we dat er weldegelijk regels golden.  Voor een bocht toeter je,  als er een tegenligger komt op een baan smaller dan een eenrichtingsweg, dan vertraag je.  Ga je onvoldoende opzij,  dan worden ramen opengedraaid, wordt er naar elkaar gescholden en moet uiteindelijk een van de twee het onderspit delven en toch opzij gaan. Onze chauffeur leek dit niet prettig te vinden. Een deuk in zijn ego…  Ter compensatie maakte hij van onze tocht een ritje op een rollercoaster met als decor het dorre platteland van India. Bergen en bochten genoeg ! Landschappen die in het regenseizoen van prachtig zijn zoefden aan ons voorbij.

Alleen heb je geen tegenliggers in een pretpark… Een brommer waar 3 mannen opzaten werd op een haar na gemist.

Een paar minuten later kwamen we in een dorpje en moesten we even vertragen.  Voor we het goed en wel beseften stond datzelfde brommertje voor ons en werd het portier van de chauffeur geopend.  Drie boze mannen werden algauw veel boze mannen. En onze chauffeur kreeg een lesje in verkeersregels.  Rijd je te dicht tegen een brommertje ?  Dan sneuvelt je buitenspiegel en krijg je klappen in je gezicht. Als wij niet in de wagen hadden gezeten was het daar vast niet bij gebleven.

“Enkele rit,” vroeg een van de mannen.

Echt geruststellend was die vraag niet. Maar uit het feit dat je dit kan lezen kan je opmaken dat we een heen-en-terugrit achter de rug hebben. Zodadelijk stappen we op de nachttrein richting Agra.  En met een beetje geluk werkt de computer morgen weer.

Weetjes:

-Het is warm, heel warm

-Udaipur is tot hiertoe de mooiste,  vriendelijkste en  netste stad die we bezochten.

1 mei 2018

 

Pushkar

Zodra je deze “heilige stad” nadert, merk je al waar heilig voor staat in India… roepies! Je betaalt toeristentaks om de stad in te mogen. Ze duwen je op straat bloemen in handen om in het meer te offeren en vragen dan uiteraard geld voor het ritueel. Als je geen ritueel wil laten uitvoeren, verdwijnt hun glimlach en word je afgesnauwd, beledigd en weggestuurd. Je moet al stevig in je schoenen staan om hier niet onder te buigen.

Bij de Brahma tempel is het niet anders. Tassen en camera’s mogen niet mee naar binnen, je kan ze tegen betaling wel achterlaten. Maar H vertrouwt het niet en besluit buiten te wachten. De tempel is niet bijzonder mooi, maar het is een van de weinige tempels gewijd aan Brahma en trekt alleen al daarom veel pelgrims. Binnen wordt er bij elk schrijn gevraagd of er voor iemand uit je familie gebeden moet worden, tegen betaling, uiteraard.

Voor de duizenden mensen die hier van heinde en verre naartoe komen (velen zelfs te voet) is dit vast een bijzondere plek, maar ik voel het niet. Ik zie alleen de commercie. Ik zie een stad die tot één grote markt verworden is, vol toeristenkraampjes, eethuisjes en hotels. En de tempel… die lijkt gewoon een van de vele kraampjes, een kraampje waar hoop verkocht wordt.

Is ons bezoek aan Pushkar dan tijdverspilling? Nee, er zijn ook lichtpuntjes: het is hier iets minder druk, iets minder vuil en we hebben het gevoel even op adem te kunnen komen want het hotel waar we verblijven heeft een tuin met honden, paarden en een streepje groen. Bovendien serveren ze er bananenpannenkoeken met honing. Mmmmm, lekker!

Je moet hier wel ontzettend veel geduld hebben… we wachten ondertussen al een uur op het avondeten.

26 april 2018

Geluk te koop

Y1 heeft tot hiertoe alle reisongemakken zonder mopperen doorstaan. Als een geroutineerde backpacker springt ze tuk-tuks in, wimpelt nepgidsen af en bestelt zonder aarzelen een extra portie garlic naan. Maar India kruipt toch onder de huid en begint zijn tol te eisen. Emoties liggen voortdurend op de loer. Misschien nood aan rust… Dus bezoeken we vandaag enkel de apentempel (Hanuman). We passen voor een duik in het heilige water en ook een zegening tegen betaling hoeft niet. De guru van dienst begrijpt er niets van. Willen we dan geen geluk? Maar we geloven niet in geluk tegen betaling. We zijn er ons hier trouwens voortdurend van bewust dat we al een gezegend leven leiden. Om meer geluk vragen zou van hebberigheid getuigen.

      

 

     

Na de tempel krijgt Y1 haar zin, een bezoekje aan een shoppingcentrum. Ze vindt er de perfecte broek en glundert. Misschien is geluk dus toch te koop… voor even.

H… die is happy met zijn pizza, zijn e-reader, een liter ijskoude Kingfisher en een babbel met andere reizigers.

En ook al mis ik Y2, ik bedenk meerdere keren per dag dat het goed is dat ze er niet bij is. Dat getoeter, die drukte, dat vuil… het zou niets voor haar zijn! Ik zie dan de burgemeester voor me van een kinderserie waar ze vroeger naar keken “Mijn Franse tante Gazeuse”. Y2 heeft enkel het motto gemeen met deze dame: Rust, reinheid, regelmaat.

     

Dikke knuffel vanop het dakterras met uitzicht op het verlichte fort.

Morgen reizen we door naar Pushkar.

 

Weetjes:

-de paspoppen zien er hier raar uit

     

-ook taxichauffeurs raken hier de weg kwijt in de wirwar van straatjes

25 april 2018

15 seconds of fame

Hij wordt geprezen om zijn look, voorbijgangers fluisteren terwijl ze giechelend naar hem wijzen en de allerdappersten vragen hem om een selfie. De Indiërs blijken vrij dapper te zijn met als gevolg dat we geen monument kunnen bezoeken zonder tientallen keren ‘gestoord’ te worden. H laat zich de aandacht welgevallen. Al zou hij wellicht liever lastiggevallen worden door Indische schonen in hun kleurrijke sari’s. Ook Y1 werd al meer vereeuwigd door andere gsm’s dan door ons eigen fototoestel. Kleine meisjes willen haar aanraken, iets oudere jongens willen met haar op de foto en de oudere mannen, die gluren van op afstand naar haar benen.

    

En ik, ik neem ondertussen foto’s van mensen die foto’s van hen nemen.

Vandaag bezochten we Jama Masjid, Chadni Chowk, het rode fort, Purana Qila, Lodhi gardens en Akshardam temple. En we zijn uitgeput. Vakantie noemen ze dat… na een vakantie als deze heb je nood aan vakantie om te recupereren! Zoveel indrukken, zoveel prikkels, zoveel moois en zoveel lelijks. In Delhi wonen miljoenen mensen en dat merk je aan alles zodra je de deur van je hotel uitstapt, aan het lawaai, aan de geuren, de bergen afval langs de kant van de straat en vooral aan de constante stroom van voertuigen. Maar als je een park in gaat, lijken al die mensen als bij wonder op te houden te bestaan. De storende geluiden worden gedempt en je hoort niets anders dan vogels en ritselende bladeren.

 Schaak bij het ontbijt

       

       

Dit vond Y1 vandaag het meest bijzonder:

-het rode fort

-de eekhoorn die uit onze handen kwam eten

-naan met look!!!

-het indukwekkende plafond van Akshardam (maar daar mochten we geen fototoestel mee naar binnen nemen)

-dat men zelfs toetert als er geen andere wagen in de buurt is

-dat de vrouwen hier voorsteken en voortdurend duwen als ze ergens in rij staan te wachten

 

Voor H waren dit de hoogtepunten:

-ontdekken dat de Indische keuken wèl lekker is, zeer lekker zelfs

vooral de green mint chutney

-Lodhi gardens, het rode fort en de drukte op de markt

 

Morgenochtend verlaten we Delhi al en reizen we met de trein naar Jaipur. Volgens onze taxichauffeur moeten we bij de ingang van het station heel erg oppassen voor oplichters. Benieuwd of het ons zal lukken om er niet in te trappen…

22 april 2018

Alles bij?

“Heb ik de map met de tickets en reispassen in mijn rugzak gestoken?”

Die vraag wordt niet gesteld in de woonkamer, niet bij het verlaten van het huis, zelfs niet wanneer we de straat uitrijden. Nee, H vraagt het zich pas af na 450 km rijden. We hebben dan de honden al naar hun hotel gebracht, een tripje nostalgie achter de rug in ons oude dorp en zijn op weg naar Leuven.

Er wordt al gedacht aan terugrijden, maar enkele minuten en een snelle blik in de rugzak later blijken we weldegelijk alles bij te hebben. En met alles bedoelen we alle noodzakelijke documenten. De rest… dat is minder belangrijk. We zijn immers niet het type reiziger dat zich druk maakt om bagage. De rugzakken worden pas op het allerlaatste moment gepakt en de trouwe bloglezer herinnert zich misschien nog dat we een enkele keer zelfs andermans bagage de luchthaven uit wilden nemen. Tijdens deze reis hoeven onze medepassagiers echter niet bang te zijn, we hebben enkel handbagage bij. Geen kans op omwisseling dus.

We gaan op reis en we nemen niet mee… Y2. Die had er dit jaar geen zin in. Terwijl zij verwend zal worden door lieve grootouders zal ik waarschijnlijk regelmatig in paniek rondom mij kijken om dan een fractie van een seconde later te beseffen dat ze veilig in België zit. Fijne vakantie lieverd! We gaan je missen.