Stormachtig

Vanochtend, bij het openen van Facebook verscheen er een veiligheidscheck op het scherm. Waren we veilig?

Ik keek even om me heen, de bedden stonden nog steeds op dezelfde plaats en mijn reisgenoten lagen te slapen. Niets aan de hand dus. Ik klikte op “Ja.”

Pas daarna zag ik wat er zich de dag voordien had afgespeeld, een stof-storm die tientallen het leven had gekost. We hadden het wel horen waaien en regenen, maar van de omvang van deze storm waren we ons niet bewust.

Ook buiten was er in de stad niet veel meer van te merken dan een heleboel omgewaaide bomen. Stof ligt er altijd… een beetje meer of minder valt hier niet zo op. Een gelijkaardige ramp in een stad in België en er was een nationaalrampenplan afgekondigd. Hier werden de monumenten geveegd en de stad hervatte de drukte. Een mensenleven lijkt hier minder waard.

Dat merk je ook in het verkeer. Meer dan de helft van de chauffeurs rijdt zonder rijbewijs of verzekering. Helmen, veiligheidsgordels of lichten zijn slechts opties en een brommertje is een vervoersmiddel voor een hele familie. Laatst zagen we nog een baby op de benzinetank van een motor liggen. De motor reed!

Er zijn zo van die momenten dat India je bij de keel grijpt. Dat je de inwoners bij de schouders wil nemen om ze eens stevig door elkaar te schudden. “Waarom doen jullie dit met jullie prachtige land? Waarom niet samenwerken en er iets moois van maken? Jullie zijn met genoeg. Als iedereen een beetje doet is het zo gedaan.”

Hier zou ik een ‘libertarian paternalist’ worden denk ik, een keuze-architect die mensen stuurt om die keuze te maken die hun leven beter maakt. Maar wat is beter? Alsof het in Europa allemaal zo goed gaat… Alsof het volk daar zijn kennis en macht aanwendt… Alsof we niet allemaal ingedommeld zijn door de moderne versies van brood en spelen… Wie zijn wij dus om te denken dat hun manier de foute manier is? Hoe zouden we zelf leven als we hier geboren waren? Het leven is een loterij en wij hebben toevallig een heel goed lotje getrokken. Wie hier geboren wordt, heeft veel minder geluk… Aan het eind van een dag ben je hier moe, moe van machteloosheid. En van de uitstappen!

Vandaag stond Fatehpur Sikri op het programma.

Eerst Sikri, een domein dat leest als een roman over een heerser met meerdere vrouwen (eentje van elk geloof) en verkeerde keuzes. Hij negeerde de 3 belangrijkste wetten van de vastgoedwereld: locatie, locatie, locatie.

Geen water? Geen leven!

    

 

    

Daarna richting Fatehpur. Over deze moskee was H lyrisch na een vorige reis. De verwachtingen waren dus hoog gespannen. De vele verkopers en nepgidsen maakten het bezoek net iets minder aangenaam. Vragen staat vrij. Maar na tientallen nee’s zou het toch duidelijk moeten zijn. Ze blijven je volgen en hebben het dan over respect, maar respecteren noch ons antwoord, noch hun eigen heiligdom. Toen werd het opnieuw stormachtig, in mijn hoofd.

En dan voel je je schuldig als je lichtelijk geïrriteerd raakt…

Een mens zou voor minder al beginnen dromen over naar huis gaan. Of beter nog, over een volgende reis, maar dan naar Thailand, of Bali, of Nieuw-Zeeland, of…

     

 

4 mei 2018

 

Taj-Time

Het was 5h30 toen we het hotel uitstapten, helemaal klaar voor het spectaculairste zicht dat Agra te bieden heeft. Lege straten!

Nee, die waren best wel spectaculair, maar daarvoor waren we niet zo vroeg opgestaan.

Wel voor dit:

 

    

Toen ik gisteren aan de andere kant van de rivier stond en deze richting op keek vroeg ik me eerlijk gezegd af of het wel de moeite zou lonen om vandaag terug te keren. Voor de tuinen betaal je 200 roepies, voor de Taj 1000. Het blijft tenslotte hetzelfde gebouw, alleen sta je er dan 200 meter dichterbij. Kan 200 meter zoveel verschil maken?

Ik was sceptisch, ik beken.

Maar zodra ik bij zonsopgang de poort doorliep en ze plots in al haar pracht zichtbaar was (Y1 en ik zijn het er over eens dit gebouw is vrouwelijk), werd het me duidelijk. Zo hoor je de Taj te zien! Niet vanop een andere oever, niet vanop afstand. Je moet je door haar laten verrassen om de magie ervan te begrijpen.

Bovendien had H me 7 jaar geleden al beloofd dat we haar ooit samen zouden komen bewonderen. Hij hield woord. Dank je H, voor deze reis, maar vooral voor 7 prachtige jaren!

Je zou denken dat alles wat je na de Taj ziet in het niets verdwijnt, (dat is dan ook de reden waarom we ermee gewacht hebben tot het einde van onze reis) maar eigenlijk viel dat nog mee.

Het Agra fort was mooi, indrukwekkend en vooral heel groot.

     

 

    

Onze chauffeur stelde ons voor om lokale kunst te gaan bekijken. Hij bedoelde eigenlijk winkeltjes met tapijten, stoffen of juwelen (om een commissie te kunnen opstrijken). Daar hadden we geen zin in.

Breng ons maar naar Akbar’s tomb,” flapte H er uit. De chauffeur zuchtte, maar zette de tuk-tuk toch in beweging. We hadden de rit bijna afgeblazen toen we merkten dat het behoorlijk ver was, maar dat zou zonde geweest zijn. Eigenlijk was dit de grootste verrassing van de dag, omdat we er niets van verwacht hadden. Wat een kleuren!

     

 

     

Ditjes en datjes:

-Geloof het of niet, maar H. is ditmaal blij dat de reis er bijna opzit. Hij verlangt naar de rust in de Elzas.

-De computer doet het weer 🙂

-Soms is het hier zo druk dat je in zombie-mode moet gaan om na de tuk-tuk-rit nog mentaal gezond te kunnen uitstappen. Verstand op nul, blik op oneindig en vooral niet te diep inademen…

3 mei 2018

Een voorsmaakje

Gisteren doorkruisten we het platteland, vandaag zitten we weer midden in de verkeerschaos en uitlaatgassen.

Agra,  de stad waar we het meest naar uitkeken…  niet omwille van zijn verstikkende geur,  niet omwille van de bergen afval,  niet omwille van de straatkinderen.  We komen voor de Taj Mahal, uiteraard. En daar hadden we een treinreis van meer dan 12 uur voor over.  Voor zulke afstanden is een nachttrein het ideale vervoersmiddel.  Rond 22h stapten we op in Udaipur en om 11h30 kwamen we -min of meer uitgeslapen – toe in Agra. Het duurde echter nog tot een eind in de namiddag voor ik terug stevig op de benen stond en niet meer het gevoel had in een schokkende trein te zitten.  Zoals bij elk station stonden ook hier een heleboel chauffeurs te wachten op reizigers.  We kozen een wat oudere man uit.  De kans was dan iets kleiner dat we opnieuw bij een snelheidsduivel instapten.  Hij reed inderdaad veel langzamer dan al zijn voorgangers en zijn filosofische levensbespiegelingen maakten de rit net iets aangenamer.  Voldoende redenen om hem in te huren voor de komende dagen.

Hij bracht ons naar de baby taj (Itimad-ud-Daulah). Een mini versie zou je kunnen zeggen,  maar het bezoeken zeker waard.

     

Even later zette hij ons af bij Methab Bagh.  Deze tuinen zijn de ideale plek om de Taj vanop een afstand te bewonderen bij zonsondergang.

Zinnige en onzinnige weetjes:

-Elke hotelkamer heeft zoveel lichtschakelaars dat je er onmogelijk wijs uit raakt.  Zelfs het personeel slaagt er niet in meteen de juiste te kiezen.

-Vrouwen doen hier het zware werk.  En de mannen,  die staan er bij en kijken er naar.

-Een paar keer per dag valt de elektriciteit hier uit.

-Je hebt winter en zomer,  maar in India heb je nog een seizoen: het huwelijksseizoen.  We zitten er midden in.  Regelmatig zien we mannen te paard op weg naar hun bruid.

2 mei 2018