Pushkar

Zodra je deze “heilige stad” nadert, merk je al waar heilig voor staat in India… roepies! Je betaalt toeristentaks om de stad in te mogen. Ze duwen je op straat bloemen in handen om in het meer te offeren en vragen dan uiteraard geld voor het ritueel. Als je geen ritueel wil laten uitvoeren, verdwijnt hun glimlach en word je afgesnauwd, beledigd en weggestuurd. Je moet al stevig in je schoenen staan om hier niet onder te buigen.

Bij de Brahma tempel is het niet anders. Tassen en camera’s mogen niet mee naar binnen, je kan ze tegen betaling wel achterlaten. Maar H vertrouwt het niet en besluit buiten te wachten. De tempel is niet bijzonder mooi, maar het is een van de weinige tempels gewijd aan Brahma en trekt alleen al daarom veel pelgrims. Binnen wordt er bij elk schrijn gevraagd of er voor iemand uit je familie gebeden moet worden, tegen betaling, uiteraard.

Voor de duizenden mensen die hier van heinde en verre naartoe komen (velen zelfs te voet) is dit vast een bijzondere plek, maar ik voel het niet. Ik zie alleen de commercie. Ik zie een stad die tot één grote markt verworden is, vol toeristenkraampjes, eethuisjes en hotels. En de tempel… die lijkt gewoon een van de vele kraampjes, een kraampje waar hoop verkocht wordt.

Is ons bezoek aan Pushkar dan tijdverspilling? Nee, er zijn ook lichtpuntjes: het is hier iets minder druk, iets minder vuil en we hebben het gevoel even op adem te kunnen komen want het hotel waar we verblijven heeft een tuin met honden, paarden en een streepje groen. Bovendien serveren ze er bananenpannenkoeken met honing. Mmmmm, lekker!

Je moet hier wel ontzettend veel geduld hebben… we wachten ondertussen al een uur op het avondeten.

26 april 2018

Geluk te koop

Y1 heeft tot hiertoe alle reisongemakken zonder mopperen doorstaan. Als een geroutineerde backpacker springt ze tuk-tuks in, wimpelt nepgidsen af en bestelt zonder aarzelen een extra portie garlic naan. Maar India kruipt toch onder de huid en begint zijn tol te eisen. Emoties liggen voortdurend op de loer. Misschien nood aan rust… Dus bezoeken we vandaag enkel de apentempel (Hanuman). We passen voor een duik in het heilige water en ook een zegening tegen betaling hoeft niet. De guru van dienst begrijpt er niets van. Willen we dan geen geluk? Maar we geloven niet in geluk tegen betaling. We zijn er ons hier trouwens voortdurend van bewust dat we al een gezegend leven leiden. Om meer geluk vragen zou van hebberigheid getuigen.

      

 

     

Na de tempel krijgt Y1 haar zin, een bezoekje aan een shoppingcentrum. Ze vindt er de perfecte broek en glundert. Misschien is geluk dus toch te koop… voor even.

H… die is happy met zijn pizza, zijn e-reader, een liter ijskoude Kingfisher en een babbel met andere reizigers.

En ook al mis ik Y2, ik bedenk meerdere keren per dag dat het goed is dat ze er niet bij is. Dat getoeter, die drukte, dat vuil… het zou niets voor haar zijn! Ik zie dan de burgemeester voor me van een kinderserie waar ze vroeger naar keken “Mijn Franse tante Gazeuse”. Y2 heeft enkel het motto gemeen met deze dame: Rust, reinheid, regelmaat.

     

Dikke knuffel vanop het dakterras met uitzicht op het verlichte fort.

Morgen reizen we door naar Pushkar.

 

Weetjes:

-de paspoppen zien er hier raar uit

     

-ook taxichauffeurs raken hier de weg kwijt in de wirwar van straatjes

25 april 2018

Jaipur

Het blijft vreemd dat we bij elk paleis en elke tempel een deel van de attractie lijken te zijn. Voltallige families willen met ons op de foto. Misschien hopen ze op die manier iets van ons ‘geluk’ aan te trekken. We hebben de waarom-vraag al gesteld, maar een antwoord komt er niet, enkel een zenuwachtig lachje en de typische Indische hoofdbeweging.

Vandaag stond er weer heel wat op het programma: City palace, Hawa Mahal, Amer fort, Jal Mahal en tot slot de Royal Tomb.

De tuk-tukchauffeur laveert ons moeiteloos door straten vol putten en verkeersdrempels en noemt het een gratis massage. De straatdieren (honden, geiten, varkens en koeien) zorgen voor de nodige couleur locale en odeur locale.

     

Alle gebouwen die we bezoeken zijn prachtig, dat kan niemand ontkennen. Ze stralen grandeur en rijkdom uit. Die Indische ingenieurs wisten trouwens zeer goed hoe ze binnen voor koelte moesten zorgen. Hoe warm het buiten ook mag zijn, binnen heerst er een aangename temperatuur. Alleen jammer dat al dat moois te midden van afval en verval staat. Zo zonde!

Het maakt dat we net iets minder onder de indruk zijn.

      

 

      

Quoi de neuf?

H had zijn e-sigaret in het hotel laten liggen en vertoonde een acute vorm van grumpinitis, heel even wou hij liefst zo snel mogelijk doorreizen naar Thailand om aan het vuil en de drukte te ontsnappen. En om er een portie rode curry met rijst te gaan eten. Een pizza in Jaipur was ook al goed geweest, maar die hadden ze hier nergens…

Y1 is blij dat ze eindelijk een beetje begint te bruinen. Zo ver reizen en bleek naar huis terugkeren, dat kan niet!

Bestel in Jaipur geen muntthee! Tenzij je houdt van lauwe melk met een scheutje muntsiroop.

H was onder de indruk van de inventiviteit van de Indiër als het gaat om het maken van wapens die extra schade toebrengen: messen die zich met een druk op een knop als een schaar openen, messen met ingebouwde pistolen,…

We dronken ruim 7 liter water en hadden toch voortdurend dorst.

24 april 2018

één land, veel gezichten

Van Delhi naar Jaipur, een treinrit van 5u; in België zou je het gevoel hebben dat je een eeuwigheid onderweg bent, hier is het zo om. Tijd wordt anders ervaren op vakantie. Gelukkig had H de tickets vooraf online besteld. Als we in de rij bij de loketten hadden moeten wachten, stonden we er nu vast nog. En ik betwijfel of ik daarbij evenzeer het gevoel zou hebben gehad dat de tijd  voorbij zou vliegen.

De gevreesde oplichters hadden een dagje vrijaf genomen. Niemand sprak ons aan. De grootste moeilijkheid was het vinden van het juiste perron en vervolgens de juiste wagon. Er waren wel borden in het station, maar die hadden vandaag blijkbaar ook hun vrije dag. Er liep personeel rond, maar die hadden of geen zin om ons te helpen, of wisten zelf niet waar we moesten zijn. Dankzij een behulpzame reiziger kwamen we er achter dat we precies waren waar we hoorden te zijn. Dat was geen spiritueel statement, de stem uit de luidspreker bevestigde even later dat onze trein op spoor 1 zou toekomen.

      

Tijdens de rit doodden we de tijd met Franse kruiswoordraadsels en een spelletje “ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is…” Maar Y1 gaf al gauw forfait bij mijn “ ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is… vuil”.

De hoeveelheid afval die je hier overal ziet is dan ook hallucinant. De dag dat afval een waardevolle grondstof wordt, is India instant een rijk land. Maar tot die tijd… krijg je hier regelmatig het gevoel dat Urbanus gelijk had… de wereld is om zeep, dit kan nooit meer goed komen. Dus sloten we even de ogen voor alles waar we niets aan konden veranderen en zetten de wekker op 12h30. In de trein werd immers niet omgeroepen dat je je bestemming nadert.

Even later huur ik een tuk-tuk en rijd in mijn onhandigheid tegen de benen van een politieman. De boete doet ons vakantiebudget behoorlijk slinken. Dan maar met een taxi verder… om vervolgens mee te werken aan de lancering van een bom die de bevolking van India evenzeer behoorlijk doet slinken. Die dromen toch…blijkbaar heeft de verkeerschaos toch wat meer indruk op me gemaakt dan ik dacht.

De jongen die ons met zijn ‘Indische helikopter’ (elke tuk-tuk chauffeur maakt diezelfde grap) naar het hotel brengt, vergelijkt hier rondrijden met een videogame spelen en zo kan je het inderdaad maar best bekijken. Hopelijk hebben we nog voldoende levens op de teller staan om over 14 dagen de luchthaven heelhuids te bereiken.

Ons hotel heeft een dakterras met zicht op het Nahagarh Fort. Het is een hele klim naar boven, maar je wordt rijkelijk beloond voor de geleverde arbeid met een knap staaltje architectuur en een uitzicht om u tegen te zeggen.

       

 

      

Het hoogtepunt van de dag beleven we niet bovenop die berg, maar beneden in de kleine straatjes want plots horen we trommels en gejoel. Live-muziek?  Nieuwsgierigheid wijst ons de weg en brengt ons in een smal steegje waar de zon voor even extra lijkt te schijnen. We zijn er getuige van een huwelijk.

Discreet op de achtergrond blijven blijkt geen optie te zijn. We worden zowat verplicht om mee te gaan dansen. We springen, lachen, dansen en klappen mee met deze prachtige dames en wensen de bruid een gelukkig en rijk leven toe.

23 april 2018

15 seconds of fame

Hij wordt geprezen om zijn look, voorbijgangers fluisteren terwijl ze giechelend naar hem wijzen en de allerdappersten vragen hem om een selfie. De Indiërs blijken vrij dapper te zijn met als gevolg dat we geen monument kunnen bezoeken zonder tientallen keren ‘gestoord’ te worden. H laat zich de aandacht welgevallen. Al zou hij wellicht liever lastiggevallen worden door Indische schonen in hun kleurrijke sari’s. Ook Y1 werd al meer vereeuwigd door andere gsm’s dan door ons eigen fototoestel. Kleine meisjes willen haar aanraken, iets oudere jongens willen met haar op de foto en de oudere mannen, die gluren van op afstand naar haar benen.

    

En ik, ik neem ondertussen foto’s van mensen die foto’s van hen nemen.

Vandaag bezochten we Jama Masjid, Chadni Chowk, het rode fort, Purana Qila, Lodhi gardens en Akshardam temple. En we zijn uitgeput. Vakantie noemen ze dat… na een vakantie als deze heb je nood aan vakantie om te recupereren! Zoveel indrukken, zoveel prikkels, zoveel moois en zoveel lelijks. In Delhi wonen miljoenen mensen en dat merk je aan alles zodra je de deur van je hotel uitstapt, aan het lawaai, aan de geuren, de bergen afval langs de kant van de straat en vooral aan de constante stroom van voertuigen. Maar als je een park in gaat, lijken al die mensen als bij wonder op te houden te bestaan. De storende geluiden worden gedempt en je hoort niets anders dan vogels en ritselende bladeren.

 Schaak bij het ontbijt

       

       

Dit vond Y1 vandaag het meest bijzonder:

-het rode fort

-de eekhoorn die uit onze handen kwam eten

-naan met look!!!

-het indukwekkende plafond van Akshardam (maar daar mochten we geen fototoestel mee naar binnen nemen)

-dat men zelfs toetert als er geen andere wagen in de buurt is

-dat de vrouwen hier voorsteken en voortdurend duwen als ze ergens in rij staan te wachten

 

Voor H waren dit de hoogtepunten:

-ontdekken dat de Indische keuken wèl lekker is, zeer lekker zelfs

vooral de green mint chutney

-Lodhi gardens, het rode fort en de drukte op de markt

 

Morgenochtend verlaten we Delhi al en reizen we met de trein naar Jaipur. Volgens onze taxichauffeur moeten we bij de ingang van het station heel erg oppassen voor oplichters. Benieuwd of het ons zal lukken om er niet in te trappen…

22 april 2018

Al opgelicht?

Jazeker! We hadden amper 5 stappen uit de luchthaven gezet en het was zover… een eerste scam. Een hotelshuttle zou ons komen ophalen aan paal 16, dat was via mail bevestigd. Bij de bewuste paal werden we door een taxichauffeur aangesproken. We wimpelden hem af met de mededeling dat we opgepikt zouden worden door iemand van ons hotel. Dat hadden we beter niet gedaan…. Want even later vroeg een andere man ons of het voor hotel Ajanta was. We volgden hem richting wagen. Eenmaal in de wagen kregen we argwaan. De vriendelijke man was iets te vriendelijk, stelde iets teveel vragen en belde om onverklaarbare reden met het hotel. We kregen te horen dat we aan een tourist information office  afgezet zouden worden waarna een andere shuttle ons daar zou komen halen. En uiteraard werd er een belachelijk hoog bedrag aangerekend voor de rit die eigenlijk gratis had moeten zijn. In ‘the office’ werden we meteen een achterkamer binnengeloodst en probeerden ze ons allerlei excursies aan te smeren. Ook daar werd door hen naar ons hotel gebeld. We kregen de telefoon in handen zodat we uit hun mond konden horen dat we nog 20 minuten moesten wachten op een shuttle. Maar het buikgevoel was sterker dan die zogenaamd geruststellende woorden aan de andere kant van de lijn. We gingen dus naar buiten en belden zelf het hotel. Een andere stem, een andere man en de bevestiging van ons vermoeden, we waren niet door iemand van het hotel opgepikt. Dus dan maar een tuk-tuk in richting hotel.

De prijs die je betaalt voor goedgelovigheid…

Maar India is heus niet enkel kommer en kwel!

 

Indrukken na een eerste dag:

-Turkish airline serveert nog steeds ontzettend lekker eten en de filmkeuze is er enorm.

-Slechts 50 minuten overstaptijd in Instanbul is krap, maar haalbaar. De woorden ‘Last call for boarding’ op het bord leidden even tot een verhoging van de hartslag en van ons looptempo.

-Delhi is een aanslag op de zintuigen. Het is er druk, luid, grauw en er hangt zoveel smog dat je ogen en je luchtwegen gaan branden.

-Je went gelukkig snel aan het voortdurende getoeter in het verkeer, aan wagens, fietsen en brommers die op enkele cm van je passeren. Geen wonder dat ze hier zoveel Goden hebben. Een enkele zou niet volstaan om het verkeer hier in goede banen te leiden.

-Humayun’s Tomb en Haus Khas waren een bezoekje meer dan waard. De lotus tempel en tempel Iskcon waren dat net iets minder. Maar zelfs als de gebouwen wat tegenvallen, is er altijd nog de lokale fauna om ons te vertederen.

  

      

21 april 2018

Alles bij?

“Heb ik de map met de tickets en reispassen in mijn rugzak gestoken?”

Die vraag wordt niet gesteld in de woonkamer, niet bij het verlaten van het huis, zelfs niet wanneer we de straat uitrijden. Nee, H vraagt het zich pas af na 450 km rijden. We hebben dan de honden al naar hun hotel gebracht, een tripje nostalgie achter de rug in ons oude dorp en zijn op weg naar Leuven.

Er wordt al gedacht aan terugrijden, maar enkele minuten en een snelle blik in de rugzak later blijken we weldegelijk alles bij te hebben. En met alles bedoelen we alle noodzakelijke documenten. De rest… dat is minder belangrijk. We zijn immers niet het type reiziger dat zich druk maakt om bagage. De rugzakken worden pas op het allerlaatste moment gepakt en de trouwe bloglezer herinnert zich misschien nog dat we een enkele keer zelfs andermans bagage de luchthaven uit wilden nemen. Tijdens deze reis hoeven onze medepassagiers echter niet bang te zijn, we hebben enkel handbagage bij. Geen kans op omwisseling dus.

We gaan op reis en we nemen niet mee… Y2. Die had er dit jaar geen zin in. Terwijl zij verwend zal worden door lieve grootouders zal ik waarschijnlijk regelmatig in paniek rondom mij kijken om dan een fractie van een seconde later te beseffen dat ze veilig in België zit. Fijne vakantie lieverd! We gaan je missen.

Op schema?

De veters van de loopschoenen geknoopt, stappenteller aan de rand van de trainingsbroek bevestigd, nog snel een glas sinaasappelsap leeggedronken en dan de deur uit. Niet de voordeur in W, maar de hoteldeur in Barcelona. Paco wuift ons uit, grijnzend. Waarschijnlijk ziet hij me nog steeds in die veel te kleine handdoek op de gang staan wachten op een slotenmaker. Maar dat is een heel ander verhaal, een verhaal van een goedkoop hotel, een gemeenschappelijke badkamer op de gang, een slecht slot en een nog slechtere timing.

Hier gaat het over lopen, de wil, de weerstand en de weg. Hebben we gelopen in de stad van Gaudi en Lluís Domènech i Montaner?

Nee. Er stond twee keer LSD op het schema, geen Lysergeenzuurdi-ethylamide maar een Long Slow Distance run. In de plaats werd het een Very Long Slow Distance stroll. We voelden ons geenszins afvalligen, tientallen kilometers slenteren was vast een goed alternatief voor een half uurtje lopen.

De eerste dag vonden we metro en roltrap voor watjes. Een marathonloper in spe draait zijn hand niet om voor een wandelingetje door de stad. De tweede dag leek de metro misschien toch nuttig om aan dat andere schema te kunnen voldoen, de door Hans opgestelde itinerary, net als bij een kleutermaaltijd met moetjes en magjes. Sagrada? Moet! Hospital de Sant Pau? Moet. De kathedraal? Mag. Restaurant Arume? Moet, vanwege de zalige Blackberry Mojito. Shisha Lounge Ziryab? Mag. Graag zelfs. Winkels? Laat maar, geen tijd voor.

Op de derde dag werd een duik in de metrocatacomben niet meer in vraag gesteld, het was een evidentie geworden. Die verplichte 10000 stappen haalden we zo ook wel, met gemak.

 

Moetjes: Park Güell, Palau de musica, Magic fountain of Montjuïc, een laatste keer La Rambla en dan met de Aerobus richting luchthaven, dat laatste moest jammer genoeg ook…

De volgende dag dan gelopen? Nee, wel naar Boerenrock. Een paar uur dansen op Clouseau en Les Truttes met Y2 op mijn schouders telt vast ook als training.

Vanaf morgen begin ik aan het echte loopschema. Vandaag eerst een andere marathon, een was-marathon. De nieuwe machine is eindelijk geleverd. Zij die gaan wassen en strijken groeten u.

2 september 2015

Er zijn zo van die momenten…

Klik op de afbeelding om de link te volgen

 

 

 

dat de kamer te koud is, de buitentemperatuur te warm, het water te nat, het licht te fel, dat ze honger hebben en dat die op mysterieuze wijze weer verdwenen is zodra we in een restaurant zitten, dat ze naar het strand willen maar zeuren over zand in hun sandalen… Er zijn zo van die momenten dat je wou dat er een uit-knop op kinderen stond!
Gisteren had Y2 zo haar momentjes, in Hua Hin… niets was goed, alles was stom, vervelend, saai. Ze wil een caramel macchiato van bij Starbucks, ze krijg een caramel macchiato. Maar hij is te warm en proeft teveel naar koffie. Geen nood, ik had dit voorzien en niets voor mezelf besteld. Als ze vijf minuten later (letterlijk, niet figuurlijk) klaagt dat ze dorst heeft, geef ik haar geld en mag ze in 7/11 zelf kiezen wat ze wil. Ze kiest een flesje water, maakt vervolgens haar lippen even nat want drinken kan je dat niet noemen en zegt vervolgens dat het een vervelend flesje is omdat het plastic wat slap aanvoelt en dat ze héél dringend naar toilet moet. Ik heb meestal geduld, behoorlijk veel geduld zelfs, maar toen werd het me toch even teveel. Dus nam ik haar mee naar kleine straatjes en liet haar binnenkijken in huizen niet groter dan onze garage, waar gezinnen groter dan het onze in samenleven en werken. Ik liet haar gezichten van mensen observeren – lachende gezichten van straatarme mensen. Het mokken stopte, de boodschap kwam binnen.
Ook daarom gaan we op reis, om hun wereld groter te maken.
En ja, soms lijkt onze hotelkamer iets te klein en zitten we te lang, te dicht op elkaar, hebben we te weinig privacy. En toch willen we nog niet naar huis. Nog lange niet, nog lange niet…

21 augustus 2013