Stormachtig

Vanochtend, bij het openen van Facebook verscheen er een veiligheidscheck op het scherm. Waren we veilig?

Ik keek even om me heen, de bedden stonden nog steeds op dezelfde plaats en mijn reisgenoten lagen te slapen. Niets aan de hand dus. Ik klikte op “Ja.”

Pas daarna zag ik wat er zich de dag voordien had afgespeeld, een stof-storm die tientallen het leven had gekost. We hadden het wel horen waaien en regenen, maar van de omvang van deze storm waren we ons niet bewust.

Ook buiten was er in de stad niet veel meer van te merken dan een heleboel omgewaaide bomen. Stof ligt er altijd… een beetje meer of minder valt hier niet zo op. Een gelijkaardige ramp in een stad in België en er was een nationaalrampenplan afgekondigd. Hier werden de monumenten geveegd en de stad hervatte de drukte. Een mensenleven lijkt hier minder waard.

Dat merk je ook in het verkeer. Meer dan de helft van de chauffeurs rijdt zonder rijbewijs of verzekering. Helmen, veiligheidsgordels of lichten zijn slechts opties en een brommertje is een vervoersmiddel voor een hele familie. Laatst zagen we nog een baby op de benzinetank van een motor liggen. De motor reed!

Er zijn zo van die momenten dat India je bij de keel grijpt. Dat je de inwoners bij de schouders wil nemen om ze eens stevig door elkaar te schudden. “Waarom doen jullie dit met jullie prachtige land? Waarom niet samenwerken en er iets moois van maken? Jullie zijn met genoeg. Als iedereen een beetje doet is het zo gedaan.”

Hier zou ik een ‘libertarian paternalist’ worden denk ik, een keuze-architect die mensen stuurt om die keuze te maken die hun leven beter maakt. Maar wat is beter? Alsof het in Europa allemaal zo goed gaat… Alsof het volk daar zijn kennis en macht aanwendt… Alsof we niet allemaal ingedommeld zijn door de moderne versies van brood en spelen… Wie zijn wij dus om te denken dat hun manier de foute manier is? Hoe zouden we zelf leven als we hier geboren waren? Het leven is een loterij en wij hebben toevallig een heel goed lotje getrokken. Wie hier geboren wordt, heeft veel minder geluk… Aan het eind van een dag ben je hier moe, moe van machteloosheid. En van de uitstappen!

Vandaag stond Fatehpur Sikri op het programma.

Eerst Sikri, een domein dat leest als een roman over een heerser met meerdere vrouwen (eentje van elk geloof) en verkeerde keuzes. Hij negeerde de 3 belangrijkste wetten van de vastgoedwereld: locatie, locatie, locatie.

Geen water? Geen leven!

    

 

    

Daarna richting Fatehpur. Over deze moskee was H lyrisch na een vorige reis. De verwachtingen waren dus hoog gespannen. De vele verkopers en nepgidsen maakten het bezoek net iets minder aangenaam. Vragen staat vrij. Maar na tientallen nee’s zou het toch duidelijk moeten zijn. Ze blijven je volgen en hebben het dan over respect, maar respecteren noch ons antwoord, noch hun eigen heiligdom. Toen werd het opnieuw stormachtig, in mijn hoofd.

En dan voel je je schuldig als je lichtelijk geïrriteerd raakt…

Een mens zou voor minder al beginnen dromen over naar huis gaan. Of beter nog, over een volgende reis, maar dan naar Thailand, of Bali, of Nieuw-Zeeland, of…

     

 

4 mei 2018

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s