één land, veel gezichten

Van Delhi naar Jaipur, een treinrit van 5u; in België zou je het gevoel hebben dat je een eeuwigheid onderweg bent, hier is het zo om. Tijd wordt anders ervaren op vakantie. Gelukkig had H de tickets vooraf online besteld. Als we in de rij bij de loketten hadden moeten wachten, stonden we er nu vast nog. En ik betwijfel of ik daarbij evenzeer het gevoel zou hebben gehad dat de tijd  voorbij zou vliegen.

De gevreesde oplichters hadden een dagje vrijaf genomen. Niemand sprak ons aan. De grootste moeilijkheid was het vinden van het juiste perron en vervolgens de juiste wagon. Er waren wel borden in het station, maar die hadden vandaag blijkbaar ook hun vrije dag. Er liep personeel rond, maar die hadden of geen zin om ons te helpen, of wisten zelf niet waar we moesten zijn. Dankzij een behulpzame reiziger kwamen we er achter dat we precies waren waar we hoorden te zijn. Dat was geen spiritueel statement, de stem uit de luidspreker bevestigde even later dat onze trein op spoor 1 zou toekomen.

      

Tijdens de rit doodden we de tijd met Franse kruiswoordraadsels en een spelletje “ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is…” Maar Y1 gaf al gauw forfait bij mijn “ ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is… vuil”.

De hoeveelheid afval die je hier overal ziet is dan ook hallucinant. De dag dat afval een waardevolle grondstof wordt, is India instant een rijk land. Maar tot die tijd… krijg je hier regelmatig het gevoel dat Urbanus gelijk had… de wereld is om zeep, dit kan nooit meer goed komen. Dus sloten we even de ogen voor alles waar we niets aan konden veranderen en zetten de wekker op 12h30. In de trein werd immers niet omgeroepen dat je je bestemming nadert.

Even later huur ik een tuk-tuk en rijd in mijn onhandigheid tegen de benen van een politieman. De boete doet ons vakantiebudget behoorlijk slinken. Dan maar met een taxi verder… om vervolgens mee te werken aan de lancering van een bom die de bevolking van India evenzeer behoorlijk doet slinken. Die dromen toch…blijkbaar heeft de verkeerschaos toch wat meer indruk op me gemaakt dan ik dacht.

De jongen die ons met zijn ‘Indische helikopter’ (elke tuk-tuk chauffeur maakt diezelfde grap) naar het hotel brengt, vergelijkt hier rondrijden met een videogame spelen en zo kan je het inderdaad maar best bekijken. Hopelijk hebben we nog voldoende levens op de teller staan om over 14 dagen de luchthaven heelhuids te bereiken.

Ons hotel heeft een dakterras met zicht op het Nahagarh Fort. Het is een hele klim naar boven, maar je wordt rijkelijk beloond voor de geleverde arbeid met een knap staaltje architectuur en een uitzicht om u tegen te zeggen.

       

 

      

Het hoogtepunt van de dag beleven we niet bovenop die berg, maar beneden in de kleine straatjes want plots horen we trommels en gejoel. Live-muziek?  Nieuwsgierigheid wijst ons de weg en brengt ons in een smal steegje waar de zon voor even extra lijkt te schijnen. We zijn er getuige van een huwelijk.

Discreet op de achtergrond blijven blijkt geen optie te zijn. We worden zowat verplicht om mee te gaan dansen. We springen, lachen, dansen en klappen mee met deze prachtige dames en wensen de bruid een gelukkig en rijk leven toe.

23 april 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s