Met poncho en muts

Een schrijversretraite, dat leek me wel wat, een reisje naar een warme plek, een rustige, inspirerende omgeving, liefst all-inclusive. Een plek waar ik me met niets anders hoefde bezig te houden dan met mijn boek. Totaal onverwacht deed de gelegenheid zich voor en ik kon dus niet anders dan ze met beide handen aangrijpen. Resultaat… ik verblijf gedurende 4 nachten aan de Belgische kust in een kamer zonder verwarming terwijl het buiten -10° is, zonder warm water en zonder hapjes en drankjes à volonté. Het enige dat inbegrepen is, is het uitzicht op de achtergevel van een ander hotel, een krakend bed en een donsdeken dat eerder geschikt is voor de zomer dan voor deze polaire temperaturen. Maar ondanks het feit dat dit geen verblijf is in een tropisch resort en dat ik de eerste nacht door een boekingsfout zelfs mijn toevlucht moest nemen tot een gedeelde kamer in een jeugdherberg, is deze vakantie aan zee toch een succes. Mijn boek begint namelijk vorm te krijgen.

Vroeger, met de liefdesromannetjes, was het makkelijk. Enkele dagen rustig warmlopen en dan in een marathon van één à twee nachten de finish halen. De grote lijnen lagen vast en de personages waren zo vlak dat ze in één enkele zin te omschrijven waren. Ik hoefde enkel het verhaal in 12 stukjes te verdelen en dan elk stukje in te kleuren. Er werd afgeteld naar het beoogde aantal woorden en ik wist precies hoeveel ik er op een uur kon schrijven. Tegen dat de zon opkwam en de kinderen gewekt moesten worden, was de roman de deur uit. Maar zonder dit kader leek ik het vermogen om te schrijven te zijn kwijtgeraakt. Ik had nog wel verhalen in mijn hoofd, maar ze raakten niet meer op papier. Tot ik eergisteren dit boek opensloeg:

Het lijkt verdomd veel op wat ik vroeger deed: lijnen trekken en inkleuren. En dat is wat ik hier de afgelopen dagen aan zee deed, hoofdstukken lezen en het vervolgens telkens toepassen.

Als men me vroeger vroeg hoe ik verhalen schreef zei ik meestal dat ik eerst mijn personages moest leren kennen. Zodra ik hen kende, vertelden zij me het verhaal. En net die raad had ik al die tijd in de wind geslagen. Ik was teveel met het verhaal bezig en te weinig met de helden. Hier aan zee nam ik de tijd om hen te leren kennen, ik nam hen mee uit voor een kopje thee, leerde hun ambities kennen, hun waarden, hun angsten en hun verlangens. En nu zijn ze klaar om hun verhaal te vertellen. En ik ben klaar om weer naar huis te gaan. De retraite zit er op. Volgende keer toch eentje in de zon!

27 februari 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s