Proust en eau de passé

“En cours de livraison” zegt de bestelstatus. Straks valt het dus in de brievenbus, een flesje met bijna vergeten inhoud. Het voelt alsof er een oude vriendin op bezoek komt. Je weet hoe het toen was,  niet hoe het nu zal zijn.

17 was ik, toen ik in een luchthaven een staaltje van haar kreeg; een lichtgele vloeistof in een smal, doorschijnend buisje met sierlijke, witte, handgeschreven letters: Quelques fleurs.  Een parfum mag dan wel mannelijk of onzijdig zijn, zij was vrouwelijk, daar bestond geen twijfel over. En ik… niet echt. Toch was er die klik. Ze was anders dan alles wat ik ooit had geroken. Ze was op een zonnige dag op je rug liggen in het midden van een bloemenweide dromend van de zee, ze was één bloeiende witte lelie in een door oorlog verwoest gebied, ze was een bloemenwinkel om middernacht. Ze was… perfect.

30 jaar later kan ik haar geur niet meer precies omschrijven, maar ik weet nog exact waar ik dat buisje voor het eerst heb geopend en hoezeer ik toen het gevoel had dat hem ‘mijn’ geur was. Het buisje werd gekoesterd, het vloeibare lentelicht slechts spaarzaam gebruikt en toen de voorlaatste druppel een wolk van geur om mijn hals had gelegd, vulde ik het buisje met water en de ijdele hoop haar nog wat langer vast te kunnen houden. Maar een geur laat zich niet vangen in water. Ze vervaagde en met haar ook de herinnering. Haar naam is me wel altijd bijgebleven en in elke parfumerie waar ik sindsdien ben binnengestapt, heb ik haar gezocht. Ik heb ondertussen een nieuwe ”Inge’- geur gevonden, maar telkens als er zo’n flesje op is, kan ik het niet laten even te kijken of ik haar niet toevallig zie staan. Ze is er nooit.

Tot gisteren! Ik was online op zoek naar de beste prijs voor een flesje Gaultier Classique en dacht weer aan haar. Zonder al te veel te verwachten typte ik haar naam. En daar stond ze goudgeel te schitteren. Dat ik daar niet eerder aan gedacht had! Het internet; archief, magazijn en rommelzolder van de wereld, de plek waar je alles vindt, zelfs de perfecte echtgenoot, maar dat is een ander verhaal.

Blijkbaar ben ik niet de enige die lang naar Quelques fleurs heeft gezocht. Het is een oudje onder de parfums, in 1912 gecreëerd en gedragen door heel wat beroemde dames. De ene noemt het een victoriaanse teletijdmachine, de ander vergelijkt het met het dragen van een stukje geschiedenis, haast iedereen vindt het vrouwelijk en gesofisticeerd. Voor mij was ze ‘gewoon’ een geur uit het verleden.

Ik ben niet À la recherche du temps perdu maar wel benieuwd of zich straks bij het openen het Proust-fenomeen zal voordoen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s