Messias gezocht

Waar begin je een verhaal? Daar waar je bent?

Ik zit in de zetel, de voeten op een salontafeltje, mijn laptop op schoot. Door het raam waaien de geluiden van het einde van een schooldag naar binnen. Auto’s stoppen, ouders stappen uit, kleuters komen aangestormd, een dag wordt in enkele woorden samengevat, nog niet opgehaalde kleuters rennen joelend over de speelplaats. Alles gaat met de nodige decibels gepaard, maar dat geeft niet. Het zijn de geluiden van het leven in dit dorp. Ik woon er middenin, maar maak er geen deel van uit. Ik ben een toeschouwer.

Daarnet was het rustig en straks keert die rust wel weer. Het is slechts een golf van drukte die komt en gaat.

Daarnet wandelde ik door de velden. Zonder jas, zonder muts, zonder sjaal. Alles lag er nog kaal bij en toch was het warm en ademde de lucht al lente uit. Drie honden liepen voorbeeldig voor me en alles was perfect, precies zoals het hoorde te zijn. Er was rust, een golf van rust die komt en gaat. Als straks iedereen thuiskomt, keert de drukte weer.

Ik merk dat ik aan het neuriën ben. En neuriën wordt zingen.

“Ik ben op zoek naar een messias
man of vrouw heeft geen belang
die mijn ziel wat heil kan geven
want dat zoekt mijn ziel al lang”

Dat spreekt me wel aan zo’n Messias, iemand die je blindelings kan volgen om op je eindbestemming toe te komen. In het verleden heeft het me ook wel geïntrigeerd, het idee van een meester, mijn persoonlijke Mr Miyagi die me zegt dat ik de vloer moet schrobben, de ramen moet lappen, de honden moet uitlaten en waarbij ik dan aan het eind van de rit als beloning verlichting vind. Dat lijkt zo makkelijk. Of een meester die me op queeste stuurt, de wijde wereld in, als het even kan naar ergens waar het warm is.

Maar mijn weegschaalaard staat dat niet toe. Ze wikt, ze weegt, ze wil het iedereen naar zijn zin maken, en eigen aan haar aard alles in evenwicht houden, alle levensaspecten.

En toch… toch is er af en toe dat stemmetje dat fluistert dat er meer is, meer dan alles in evenwicht houden en daardoor eigenlijk niets doen.

Zodra die stem zich manifesteert, keert de onrust weer en dan ga ik op zoek naar iets nieuws. En in die zoektocht naar het nieuwe kom ik vaak weer bij het oude terecht. Zo ook nu. Morningpages, Anthony Robbins, Release Technique, Byron Katie, Vipassana, … zowat alles wat ik jaren geleden gedaan heb, komt terug, in golven. Sommige dingen pik ik weer op. Andere laat ik weer gaan.

Een gratis Kindle abonnement gaf me afgelopen week toegang tot een hele hoop boeken: The Ultimate Guide to To-Do Lists, How to Stop Procrastinating, The 7 Habits of Highly Effective People, 10-minute-Declutter, 23 Procrastination Habits, Reinvent yourself, Novice to Expert, The 21 Day Miracle: How to Change Anything in 3 Short Weeks, S’organiser avec un Bullet Journal,…

Deze week las ik meer over To-Do lijsten en uitstelgedrag dan in de afgelopen 47 jaar. En heeft het me iets bijgebracht? Eigenlijk wel. De lijsten werken. Migraine zorgde voor de noodzaak, de vraag. En de to-do lijsten geven me het antwoord.

Dus tot er zich een betere aandient, ga ik mijn eigen Messias zijn, maak ik mijn eigen lijstjes. Wax on, wax off…

29 januari 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s