Stijl gezocht

 

“Kan je iets doen met deze patronen?” vroeg men me enkele weken geleden. Zonder mijn antwoord af te wachten werd er een pakketje oude burdapatronen in mijn handen geduwd. “Ja, dank je,” stamelde ik en plots was er de geur van Sunlight zeep, Elnett haarlak en stoofvlees. Ik kromp een halve meter en stond in een andere keuken, in een andere tijd.

“Dag marraine, hoe gaat het met je? Doe bompa de groeten van me.”

Of hoe een tekening van een kledingstuk je terug kan werpen in de tijd… De schortjurk, met Remy stijfsel gladgestreken en een katoenen zakdoek in de zak, ze droeg hem altijd, het uniform van de volwassen vrouw.

Ik dacht er opnieuw aan toen ik afgelopen week in een pashokje stond. Ik ergerde me er aan het licht en de spiegel. Haast net zo erg als het licht en de spiegel bij kappers! Waarom kiezen ze toch zulke meedogenloze marteltuigen? Dat is toch onverstandig! Nu herken je jezelf er haast niet in. Er lijken instant kilo’s bij te komen. En dan die gordijnen! Die stoffige, haast altijd net te smalle, nauwelijks beweging in te krijgen gedrochten scheiden je amper van de rest van de winkel en van die opdringerige winkelmeisjes. Wie wil daar geheel vrijwillig tijd in doorbrengen als het niet echt noodzakelijk is? Ik denk dan al gauw: “Heb ik dit echt nodig? Nee toch… Ik vind nog wel wat in mijn kleerkast. Of beter nog, ik maak het gewoon zelf. Mijn kast puilt uit van de stof!”

Maar de stof blijft in die kast zitten en komt er enkel uit om iets voor de meisjes te maken. En in mijn kleerkast vind ik bij nader inzien toch niets geschikts.

Dus deze keer had ik echt wel iets nodig. Een mooi kleedje. Ik ben blijkbaar conservatief, ik grijp steeds spontaan naar dezelfde kleren, boots met een hak, strakke zwarte broek of jeans, zwart gecentreerd hemd, jeansvestje of (nep) leren jasje. Mijn garderobe kent geen seizoenen, ze merkt het verstrijken van de tijd niet. Tijdloos is echter niet het juiste woord. Ik pas ze wel eens, de tulp, A-lijn en kokerrokken, de frivole jurkjes, de mantelpakken, maar geen enkele bevalt me. Ik voel me verkleed, alsof ik niet naar een sterrenrestaurant maar naar een carnavalsfeestje moet. Ik kleed me nog steeds zoals ik me kleedde als tiener, twintiger, dertiger… terwijl ik echt wel richting 50 aan het wandelen ben.

Gisterenavond stuitte ik op een foto van 20 jaar geleden maar de rimpels buiten beschouwing gelaten, had dit een foto van vandaag kunnen zijn. Dezelfde kleding, hetzelfde kapsel, dezelfde passie… en ik weet niet of dat nu goed of slecht is.

Ik moet dringend op zoek naar een nieuwe stijl. Maar hoe kleedt een bijna vijftiger zich? Als ik om me heen kijk, krijg ik geen eenduidig antwoord. Het lijkt alsof er zoveel stijlen zijn als er mensen zijn en tegelijk lijkt iedereen er hetzelfde uit te zien. Of is dat net een uiting van gebrek aan stijl? Vroeger was het makkelijker. Je had de zondagse kleren en je had de schortjurk. Je had de tijdsgeest en je kleedde je ernaar.

Loop ik hopeloos achter, of heb ik gewoon geluk en heeft de tijdsgeest mijn stijl terug opgepikt? Hoe dan ook, ik kwam buiten met een comfortabele kaki trui met kraag, twee jurkjes voor op reis en een strakke kaki broek. En voor dat etentje? Daarvoor vind ik misschien nog wel iets in mijn kast…

24 januari 2018

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s