Het zit in je hoofd

Een poosje geleden schreef ik over migraine en de zoektocht naar het kleine waarom. 11 dagen later sta ik aarzelend naar een doosje medicijnen te kijken. To take or not to take, that is the question…

Whether ‘tis nobler in the mind to suffer
The slings and arrows of outrageous fortune,
Or to take arms against a sea of troubles,
And by opposing, end them. To die, to sleep;
No more…

De vraag is minder prangend dan die van Hamlet. Maar toch… Ik aarzel, omdat de nevenwerkingen niet gering zijn. Dik, depressief, suf, slaperig,… of migraine. Waar gaat mijn voorkeur naar uit?

Ik start mijn computer op en typ enkele zoektermen. Migraine, behandeling, medicatie, nevenwerkingen,…  Het levert geen nieuwe informatie op, maar alles is wel zo herkenbaar dat ik me even onder begripvolle vrienden waan. En dan vraag ik me af waarom ik zo lang met een probleem rondloop zonder er echt hulp voor te zoeken. Ik heb er natuurlijk wel eerder iets over opgezocht maar kwam toen op mogelijke andere oorzaken die uitgesloten moeten worden en aangezien een van die elementen hersentumoren bleken, heb ik de computer toen afgesloten en ben iets anders gaan doen. Struisvogel… dus toch. En angsthaas… dat ook ja. Het zit in de familie. Niet de struisvogel, noch de angsthaas, maar die tumoren. En daar heb ik geen zin in. Wie wel?!

Maar teveel is teveel, dus ben ik afgelopen vrijdag eens naar een dokter gestapt om over het probleem te praten. Niet omdat ik er toevallig voor iets of iemand anders was, en dan langs de neus weg zeggen dat ik “oh ja, af en toe wel eens last heb van hoofdpijn.” Maar eerder een “dokter, alstublieft, u moet me helpen, ik word gek en depressief van die constante pijn.”

Blijkbaar helpt dat wel. Dokters reageren beter op rechtstreekse vragen. Ze tonen meer medeleven, ze zijn zelfs bezorgd op het randje van beangstigend en ze verwijzen je door voor verdere onderzoeken om andere dingen uit te sluiten. Daar was het weer, die ‘andere’ dingen! MRI, cardioloog en bloedananlyse… Ik sta voor de onderzoeks-molen. En pas bij het uitstappen komt er een conclusie en een aangepaste behandeling. Tot die tijd dus de voorlopige medicatie waar ik dik en depressief van kan worden. 1 kans op 10 zegt de bijsluiter. Dat is best veel, lijkt me. Nu ja, van de hoofdpijn zelf lijk ik ook depressief te worden en vandaag is de kans op migraine hoger dus waarom niet… Ik spring op de molen, klamp me vast aan een glimmend paard en slik.

“Je mag slapen”, zei hij, “als je moe bent”. De tranen sprongen me spontaan in de ogen. Ik kreeg de toestemming om te slapen! En dat deed ik gisteren, van 22h tot 10h en van 13h tot 16h. Maar toen was mijn eigen begrip opgeslapen. Waarom zo lui? Waarom niet iets nuttigs doen? Zet je erover! Zo moeilijk kan dat toch niet zijn. Je kan wel, maar je wil niet. Het zit gewoon in je hoofd. En daar schrik ik van, want de pijn is echt, de misselijkheid is echt, de vermoeidheid weegt zwaar. Waarom zouden anderen er begrip voor moeten opbrengen, als ik dat het zelf amper doe?! Dus bij deze, een welgemeende ‘Slaap lekker Inge. Sweet dreams!

22 januari 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s