De wil, de weg en de getuige

Er zijn dagen als hemden. Je trekt het ’s ochtends aan, loopt er uren in rond, trekt het net voor je gaat slapen weer uit en gooit het in de wasmand. Klaar. Morgen een schoon hemd, een nieuwe dag.

Er zijn echter ook dagen als vlekken. Je morst, al dan niet per ongeluk en maakt een vlek. Je wast en schrobt wel maar ze verdwijnt niet. Niet helemaal. Er blijven sporen achter die slechts langzaam vervagen.

Zo’n dag was gisteren. Ik morste een druppel en die kleurde mijn dag. Opgesloten in een lichaam lag ik willoos urenlang stil. Letterlijk. Niet kunnen bewegen? Nee, dat was het niet. Niet willen bewegen? Nee, dat ook niet. Niet kunnen willen.

Zelfs het optillen van een pink vraagt blijkbaar wilskracht. En als die ontbreekt, blijft de pink liggen…

De dag eindigde, een nieuwe begon, maar de vlek is nog steeds een beetje zichtbaar. Vandaag moet ik nog steeds moeite doen om te willen, een vreemde vaststelling. Maar het maakt ook iets duidelijk; er zijn reflexen en er zijn wilsgestuurde bewegingen, meer niet.

Wat heeft me gisteren in beweging gezet? Mijn honden, ze moesten naar buiten. Zij activeerden mijn wil. En dat brengt me toch weer bij het thema van de afgelopen dagen, goede voornemens. Zo veel mensen maken voornemens voor het nieuwe jaar en toch zetten maar enkelen ze blijvend om in daden om hun resultaat te bereiken. Waarom? Als de wil er is om de weg af te leggen, waarom komen we dan niet allemaal aan op die eindbestemming?

Zijn de voornemens te vaag? Maken we er te veel ineens? Zijn ze onrealistisch? Dat kan… Maar er is nog een reden. Om tot die goede voornemens te komen hebben we ons analytisch vermogen nodig. We reflecteren, merken op dat het huidige leven niet overeenkomt met het droomleven en menen die discrepantie te kunnen wegwerken door het maken van een to do lijst. Jammer genoeg is het niet datzelfde vermogen dat de desbetreffende lijst dagdagelijks moet afwerken. Nee, onze handelingen worden gestuurd door iets wispelturigers, iets inuïtievers. En daar loopt het dan mis.

Eigenlijk hebben we dus allemaal honden nodig om ons in beweging te zetten en in beweging te houden. Getuigen. Niet de soort getuigen die handtekeningen zetten op officiële documenten, ook niet de soort die je bij rechtszaken vindt. We hebben allemaal nood aan één of meerdere levensgetuigen. Een vriend waar we respect voor hebben, waar we een compliment van geloven en kritiek van pikken. Iemand voor wie we de best mogelijke ik willen zijn.

Misschien kunnen jullie dat voor jezelf zijn. Ik (nog) niet, ik heb ze nog nodig, honden die kwispelen en blaffen.

18 januari 2018

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s