Nu is later.

Belofte maakt schuld. Eergisteren zei ik dat ik het later ging hebben over de voordelen van ouder worden. En ook al is het nog vroeg, nu is later.

Soms hoor ik mensen wensen om terug jonger te mogen zijn. 16, 20, 30,… Een dergelijke wens heb ik nog nooit gehad. 16 was ok, 20 was waardeloos, 30 was een ramp. 47 is … perfect.

Als ik Y1 zie, herinner ik me weer hoe vermoeiend het soms was om puber te zijn. Om te denken dat de hele wereld naar je kijkt. Hoeveel vermoeiender moet het in deze selfie-tijd zijn! Eén verkeerde foto en de hele wereld kan naar je kijken, letterlijk. Geen wonder dat er ’s ochtends een half uur vroeger wordt opgestaan om haren te föhnen, de perfecte outfit te kiezen en om eventuele pukkels angstvallig te verstoppen onder een laagje crème.

47 is zoveel makkelijker. Bad hair Day? No problem! Koud buiten? Lekker warme jas, handschoenen, sjaal én muts.

Mannen kijken niet meer om, er wordt niet meer gefloten, maar dat geeft niet. Ik krijg nu complimentjes van vrouwen. Enkele dagen geleden bijvoorbeeld in de plaatselijke supermarkt: “Mevrouw, u bent een waar zonnestraaltje. U komt glimlachend binnen en u gaat glimlachend buiten. Ik word er zelf vrolijk van.” Wel, dan liever zo’n compliment dan een geile blik. Aan uiterlijk heb ik zelf immers geen verdienste. Het is slechts een lot uit de dna-loterij.

Als ik Y2 zie, herinner ik me weer hoe eenzaam het soms was om puber te zijn. Om je anders en onbegrepen te voelen. Hoeveel eenzamer moet het in deze gsm-tijd zijn! Een speelplaats vol jongeren, de duimen in beweging, glimlachend om iets op het scherm, maar geen contact.

47 is zoveel makkelijker. Je weet ondertussen dat iedereen zich alleen en anders voelt. En je kiest er enkele personen uit die een beetje hetzelfde anders zijn om samen met hen alleen te zijn.

En dan hoor ik mezelf tegen hen zeggen dat ze zich geen zorgen hoeven te maken, dat ze perfect zijn zoals ze zijn, dat het nu wat moeilijk en verwarrend is omdat iedereen zoekend is. En dan staan er nog woorden klaar, woorden van begrip en troost, woorden om hen te helpen begrijpen dat het allemaal niet zo belangrijk is. Maar ze stokken, die woorden, want ik hoor er andere, uit het verleden.

“Later zal je het wel begrijpen!”

En nu, nu is later.

Het is alleen jammer dat we een leven leven als een boek, van voor naar achter. Maar dat het begrijpen eerder een manga is.

16 januari 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s