Angsthaas en struisvogel

Sommige films blijven bij omwille van het verhaal, andere door een geweldige acteerprestatie. Uitzonderlijk blijft er eentje hangen door één enkele zin. Zoals The circle. Tijdens een sollicitatiegesprek vraagt men Mae naar haar grootste angst. “Unfulfilled potential,” is haar antwoord. Ik kreeg het koud bij het horen van die woorden.

Misschien is die angst een product van mijn opvoeding, de tijdsgeest, de cursussen die ik volgde of de boeken die ik las. Allemaal droegen ze bij tot een onbestemd gevoel bijzonder te zijn. Maar als dat bijzondere zich niet materialiseert… dan is er iets mis, dan leef ik niet mijn Leven met grote l, dan word ik geleefd door het dagdagelijkse.

Dus op regelmatige basis duikt dat gevoel weer op dat ik niet doe wat ik hoor te doen. Dat ik niet uit het leven haal, wat er voor mij in zit. Of juister, dat ik het leven niet geef wat er in mij zit. Dan knaagt het ongenoegen zo hard dat ik voornemens maak, programma’s volg, oefeningen doe of iets nieuws ga leren. Het is ondertussen een patroon geworden. Ongenoegen, cursus volgen, afhaken, ongenoegen,… Ik start enthousiast, maar zodra er om welke reden dan ook enkele dagen tussenuitvallen is het voorbij. Weg met de flow, weg met de motivatie, weg met het voornemen en dus weg met het resultaat. Zonde… Maar waarom stop ik? Is het omdat ik het gevoel heb dat het niet werkt? Dat kan ik moeilijk zeggen als ik het niet eens heb beëindigd. Waarom dan? Bang voor wat er zich aan de andere kant bevindt? Is het zoveel makkelijker om te denken dat het ooit wel zal komen dan tot de vaststelling te komen dat ik het niet kan? Ben ik een angsthaas of een struisvogel?

In het ‘minimale iets‘ had ik het over onze noodzaak als mens om iets te creëren. L. kwam hier op terug en voegde één woord toe, werkelijk creëren.

Heb ik dat eigenlijk ooit al gedaan? Zijn niet al mijn creaties kopieën, hetzij van een ander, hetzij van mezelf. Misschien is dat wel het probleem. Tijdens het leerproces moet je noodzakelijkerwijze kopiëren. Maar zodra ik de basis beet heb, is het interessante er voor mij af. Het zou onmiddellijk iets authentieks moeten zijn, kunst haast, anders heeft het geen waarde. Dus als dat niet snel komt, voel ik me een na-aper en ga over naar een ander medium om mijn creativiteit in uit te drukken. Maar op die manier geef ik mezelf niet de tijd om de taal van dat medium te leren spreken en kunnen het nooit mijn woorden worden.
Idem met een taal trouwens. Het moet eigenlijk meteen perfect zijn. Perfect spreken, perfect schrijven. En als dat niet kan, dan maar liever niet… Te laf om fouten te maken, te bang voor imperfectie. Terwijl ik de meisjes voortdurend zeg dat het ok is om fouten te maken, sta ik mezelf niet toe om hetzelfde te doen en dus echt te leren, me iets meester te maken.

Ik zeg vaak dat ik ervan hou om nieuwe dingen te leren. Maar als ik het zo bekijk klopt dat niet. Ja, ik wil leren, maar ik wil geen fouten maken, ik wil het met andere woorden meteen kunnen. Ik wil ergens toekomen. Ik wil creëren, niet na-apen. En daar komt de aap uit de mouw. Wat als… ik aan het eind van de rit niets te zeggen heb. Wat als ik niemand blijk te zijn. Wat als het nadat alles geleerd is, niet goed genoeg is. Wat als ik niet goed genoeg ben…
De koude keert weer. De cirkel is rond. Ik ben aangekomen bij de angst der angsten. Wat als ik niet goed genoeg ben?

Maar voor wie? Voor mezelf? Voor mijn kinderen? Voor H? Voor mijn vrienden? Voor mijn buren? Voor de wereld?

Wat een zware last! Hoe kan ik weten hoe of wat ik voor deze wereld moet zijn? Laat me beginnen bij ‘voor mezelf’ en daarna zien we wel verder. Hoe kan ik er achter komen of ik goed genoeg ben voor mezelf? Door het te vragen? Het antwoord blijkt nee te zijn. Niet goed genoeg. Gefaald voor de test.
Misschien beter om het in hapklare brokken te verdelen? Uur per uur, dag per dag, week per week. Ben ik tevreden over wat ik het afgelopen uur gedaan heb? Niet geheel. Ik had meer moeten doen. Veel meer. Maar wat dan? Poetsen, honden uitlaten, kookboek maken, Duits leren, boodschappen doen, lopen,… Mmm, blijkbaar is mijn oordelende ik niet erg realistisch. Ik zal haar eens wat tijdsbesef moeten bijbrengen. En bij deze schrap ik alle voornemens voor 2018 en vervang ze door ééntje: ik ga mezelf toestaan te leren leren. Met vallen en opstaan.

15 januari 2018

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s