Ze zei mevrouw tegen me

Vandaag wordt D 50. 50! Mijn grote broer heeft de middelbare leeftijd bereikt. Dat klinkt zo onwezenlijk, zo…. oud. En wat maakt mij dat dan? Bijna oud?

Zo voelt het niet. Tenzij mijn gewrichten protesteren of kleine letters toch wel erg klein worden.  Of op die post-migraine dagen, als mijn bed ’s ochtends voelt als drijfzand.

Er zijn natuurlijk wat rimpels en grijze haren, maar meestal zie ik het niet, het verstrijken van de tijd. Behalve als ik een foto van mezelf zie. Of die ene keer dat ik in een winkel haast tegen een dame opliep en me met een ‘sorry mevrouw’ wou verontschuldigen en pas een fractie van een seconde later mezelf herkende in de spiegel.

Soms zien anderen het blijkbaar ook niet. Zoals afgelopen week, toen een dame aanbelde en naar ‘the lady of the house’ vroeg omdat ik onmogelijk de moeder van die meisjes kon zijn. Misschien had ze die dag net haar bril niet op, of was het een verkooppraatje… Hoe dan ook, het was fijn om te horen. En net daaraan merk ik het ook, aan mijn reactie op een dergelijk compliment.

Maar ouder worden is niet alleen kommer en kwel, er is gelukkig ook een groter vermogen tot relativeren en een heldere kijk op wat echt belangrijk is.

Maar daarover een andere keer meer. Nu eerst wandelen. Bijna-oude botten moeten in beweging blijven.

14 januari 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s