Insomni-ja, insomni-nee

Zodra ik lig en mijn hoofd een min of meer zachte ondergrond voelt, val ik in slaap. De meesten noemen het vast een gave, kunnen slapen ongeacht plaats of tijdstip. Toch heeft het ook nadelen. Stel… het is zaterdagavond en je lief zit naast je in de zetel, je kijkt samen naar een spannende film en in een kroelerige stemming bega je de vergissing om je hoofd op zijn schoot te leggen en dan… moet je een haast onmenselijke krachtinspanning leveren om je ogen open te houden. Ze worden zwaar, ontzettend zwaar. Maar je geeft er niet aan toe. Je bent sterker dan de slaap. Je blijft kijken. Met één oog. Dan kan het andere ondertussen even rusten. De slaap trekt en sleurt, maar je geeft niet toe. Je sluit ook het andere oog even en blijft luisteren naar de dialogen. Een film hoef je immers niet te zien om te weten wat er gebeurt. En alsof dat alles nog niet vermoeiend genoeg is moet je bovendien voldoende alert blijven om op het juiste ogenblik vragen te beantwoorden. Nee, ik slaap niet. Ja, ik ben nog aan het volgen. Ik kom zo ook naar bed… zodra ik weer wakker ben.

Gisteren liet de gave me in de steek. Liggen? Check. Hoofd op kussen? Check. En toch klaarwakker, een hele nacht, met gedachten die kilometers aflegden, van W naar S en terug. De reden? Elke ochtend vraagt Y2 om een kansberekening. ‘Misschien’ is voor haar niet concreet genoeg. De kans op buien was vandaag 60%, de kans op vertrek naar Frankrijk 70%. En 70% was blijkbaar ook voor mij plots iets heel anders dan misschien. 70% kans op huurders zoeken voor ons huis, op een volgeladen verhuiswagen richting Elzas, op kennis maken met de Franse bureaucratie, op dochters die zullen tieneren in een andere taal…

Ik maakte me geen zorgen vannacht, ik maakte mentale lijstjes. Wat er in huis hersteld moet worden voor we gaan, met wie ik zeker nog eens een toogbabbel wil doen, wat ik vooraf wil weggooien, weggeven, opslaan op de zolder van mijn ouders of zeker meenemen. Wie onze eetkamerschommelstoelen wil mag ze meteen komen halen.

De naaimachines en e-readers gaan zeker mee. Over de rest moeten we nog eens een nachtje slapen…

13 december 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s