Wie de schoen past trekke hem aan

Mijn naam is Inge en ik ben oppervlakkig.

Ik pleit schuldig. Ik ben een hokjesmens, een labelklever. De belangrijkste keuzes in mijn leven maak ik impulsief op basis van uiterlijke kenmerken.

Bloemen horen wit te zijn, kleding liefst zwart. Ik verkies witte wijn, zwarte chocolade, bruin brood, blauwe tandpasta, rode appels en groene zeep. Peren en perziken kunnen niet te hard zijn, een sjaal en trui nooit zacht genoeg.

Vraag me welke auto ik verkies en ik antwoord in termen van kleur en vorm. Bij merknamen verschijnt er al een denkrimpel op mijn voorhoofd en zodra je over pk begint ben ik enkel nog fysiek bij het gesprek aanwezig.

Met honden is het niet anders. Je hebt er witte, zwarte, bruine of gevlekte, ze kunnen groot of klein zijn, mooi of lelijk. De beste exemplaren kwijlen, haren noch blaffen. Nu ik mijn leven en mijn zetel met 3 honden deel zijn er enkele nuances bijgekomen, maar in grote lijnen worden honden nog steeds in deze categorieën ingedeeld. Sorry H, een buldog zit in het hokje lelijk en komt daar echt niet uit.

Loopschoenen waren hetzelfde lot beschoren. Keuzes werden gemaakt op basis van budget, kleur en vorm. Tot ik runners’ lab binnenstapte…

“Hebt u uw oude schoenen bij?”

Dat had ik. Ik kwam voorbereid.

“Oh, u bent een free-loper. En wilt u dat blijven?”

Ik was er me tot op dat ogenblik niet van bewust dat mijn persoonlijkheid door mijn schoenkeuze in een bepaalde richting was gestuurd, laat staan dat ik de drang voelde om daaraan vast te houden.

“Niet noodzakelijk.”

Dat was blijkbaar het juiste antwoord, de man lichtte op als een kerstboom.

“Prima, trek je schoenen maar uit en neem baan 2.”

De verdere details zal ik jullie besparen, maar het kwam er op neer dat de verkoper de beste schoenen voor me koos op basis van… kleuren. Niet mijn kleurpreferenties maar de kleuren die op zijn scherm verschenen.

En dit werd de winnaar: lichtblauw met fluoroze. Ik had er mijn twijfels over. Uiteraard. Lichtblauw? Fluoroze?! Dat kon toch onmogelijk de beste schoen voor mij zijn. Ik zou ze nooit vrijwillig uit de doos hebben gehaald, maar zodra ze aan mijn voeten zaten was het duidelijk, dit zijn mijn schoenen. Niet zwart, niet wit, maar ze zitten geweldig.

12 november 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s