Op het ritme van Stoner

“Nog even dit hoofdstuk uitlezen en dan…”

Dan kom ik eten, dan ga ik slapen, dan kom ik uit bed, dan trek ik de gordijnen van mijn bewustzijn weer open en mag de buitenwereld weer bij me naar binnen. Sinds de dag dat letters betekenisvolle woorden werden, hebben boeken mijn dagen en nachten beïnvloed, maar ik had nooit kunnen vermoeden dat ze op een dag zelfs mijn looptijd zouden bepalen.

Ik loop op het ritme van Stoner, een (luister)boek van John Edward Williams. Een half uur wordt moeiteloos een uur. De voordeur komt in zicht maar het eind van het hoofdstuk nog niet, dus maak ik nog een rondje langs dezelfde veldweg, dezelfde beek, dezelfde bomen. Ik zie ze niet, ik loop door zijn stad, zijn campus, zijn huis. Hij schets een wereld, zo scherp dat de geur van boenwas en bestofte manuscripten me vergezeld.

Meestal maakt lopen mijn hoofd leeg, mijn zinnen licht. Niet nu. Een boek als een mokerslag, ondraaglijk mooi. Elke zin zout op een wonde en toch blijf ik luisteren. Luisteren en lopen. Ik weet dat ik het beter kan uitzetten, dat deze woorden iets in me raken dat bij het naar beneden schuiven van het knopje niet mee zal uitschakelen, een droefgeestigheid door het besef dat dit de bestemming was die ik mezelf gedroomd had, en dat ik -vooralsnog- niet aangekomen ben en wellicht ook nooit zal aankomen.

De eindmeet van de marathon daarentegen, dat lijkt nog steeds een haalbare kaart. Vooral met trainingen als deze. Butcher’s Crossing staat al klaar op de mp3-speler. Tegen beter weten in…

18 september 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s