Gezocht: leraar vloeken voor beginners

Met haar blik op onweer stapt ze uit de bus. Haar jas moet het ontgelden. Ze sleept hem achter zich aan, alsof het een onwillig en onwelkom kind is dat bij de arm meegetrokken moet worden. Ze praat niet. Ze snauwt, ze grauwt, ze kat. Waarom? Dat weet ze niet meer. Ze weet alleen dat ze boos is. Y2 heeft er talent voor, voor boos zijn.

Vandaag benijd ik haar er om. Ik ben ook boos. Zeer boos. Wegens onheuse behandeling, valse beschuldiging. Je ziet het niet aan me, je hoort het niet, enkel de geur van schoonmaakproducten is de stille getuige van mijn verbolgenheid. Ik heb het nooit geleerd. Meer nog, in mijn jeugd was het een verboden emotie. Je stem verheffen was het ergste wat je kon doen ten huize D. Nooit hoorde je er gevloek, gegrom of gebrul. Bovendien meenden mijn ouders dat het mij ontzeggen van een plastische taal mijn ontwikkeling ten goede zou komen. Ik werd zoals veel leeftijdsgenoten opgevoed in wat toen nog Algemeen Beschaafd Nederlands werd genoemd, iets wat niet eens de moedertaal van mijn ouders was. En geef toe… “Ik ben boos”… daar raakt toch niemand van onder de indruk. Men gaat nog eerder antwoorden met “Pluk een roos, zet hem op je hoed, dan ben je morgen weer goed” in plaats van zich te verontschuldigen.

Het is niet zo dat ik in geval van onvrede mijn mening niet geef maar ik kom nooit veel verder dan “Ik vind dit echt niet fijn.” In mijn wereld zou dat moeten volstaan. Maar ik leef niet in mijn wereld, het volstond niet. Het bleef binnenin kolken en branden. Vuur dient geblust te worden, dus werd er water aangevoerd. Emmers vol water. Zelfs de spinnen moesten er vandaag aan geloven terwijl die anders ongestoord onze hoeken mogen bewonen. Sorry dames! Jullie zullen een nieuw onderkomen moeten maken.

Het mocht niet baten, zelfs na al dat poets/bluswerk bleef de onvrede groot. Dan maar de sportschoenen aan en de deur uit, zonder hartslagmeter, die zou toch maar voor frustratie zorgen. En daar was het, onderweg, de ene voet voor de andere zettend dat ik mijn ritme hervond en mijn innerlijke rust. Lopen en boos blijven gaan blijkbaar niet samen. De stemmen verstilden, de blik richtte zich weer naar buiten, naar konijnen, slakken, maïskolven en wandelaars, vloekende wandelaars, duidelijk zeer ontdaan over het afval dat in de beek was gegooid.

En plots is het me duidelijk dat er voor alle gedupeerden van een AN opvoeding gratis tweedekansonderwijs moet komen, met vloeken als hoofdvak. Ook wij verdienen een tweede kans om ongeremd koleirig te kunnen zijn.

We hebben immers niet altijd de tijd om onze woede weg te lopen.

11 september 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s