A reason to live, a reason to run

Voor de trouwe lezer is dit geen nieuws, bij het uitdelen van zelfdiscipline stond ik vast ergens achteraan in de rij te keuvelen, me niet bewust van het belang van deze eigenschap.

Als gevolg van die inschattingsfout moet ik, als ik iets wil volhouden ervoor zorgen dat de externe motivatie voldoende groot is. Pas dan slaag ik er in. Gelukkig heb ik een gezin, dat houdt me op het rechte pad. Elke dag een gezonde, verse maaltijd op tafel toveren? Geen probleem! Man en kinderen hebben dat immers nodig. Als ik alleen zou leven zou een pak chocolade al volstaan als maaltijd. Liefst tijdens het lezen van een goed boek.

Met lopen was het niet anders. Ik werd niet gemotiveerd door gezondheidsmotieven, noch door het vooruitzicht op het strakkere lijf. Ik begon met lopen omdat ik het afgesproken had. Een woord is een woord…

Enkele weken geleden kwam er een nieuwe loopmotivatie bij: prachtige blauwe ogen, een trotse, mannelijke uitstraling, glanzende haren en spieren die uitnodigden om er uren in een adoratietrance naast te lopen. Ik zag het al voor me, hoe we samen tussen de velden de zonsopgang tegemoet zouden lopen. Regen, wind of sneeuw zouden me niet deren zolang ik maar met hem buiten kon zijn. Zaterdagochtend werd ik zelfs filmgewijs wakker, slaapdronken naast me tastend om dan teleurgesteld te ontdekken dat hij niet mijn bed maar slechts mijn droom had gedeeld.

Al was het liefde op het eerste zicht, toch hadden we nog niet de kans gekregen om echt met elkaar kennis te maken. Je kent dat wel, je ziet zijn foto op het internet, valt als een blok en probeert vervolgens een afspraakje te versieren. Door een reisje en niet-compatibele uren werd dit vooruitgeschoven.

Zondag was het eindelijk zover, met het hele gezin de wagen in richting M waar hij al een half jaar op een nieuw baasje zat te wachten.

“Zou je dat wel doen,” vroeg H nog voor vertrek. “Een husky heeft veel beweging nodig.”

Ik twijfelde niet. Ik zou met plezier een uur vroeger opstaan om hem te geven wat hij nodig had.

Er was maar één obstakel. Nee, twee. Seth en Dunja. Het moest uiteraard klikken tussen hen en Mishka. Dus als pedagogisch verantwoorde ouder prentte ik de kinderen in dat ze er beter niet van uit konden gaan dat we met een derde hond naar huis zouden komen, om de pijn van een eventuele teleurstelling tot een minimum te beperken.

Halverwege W en M toch even een telefoontje naar het asiel gepleegd, om te zeggen dat we onderweg waren. Was er op dat ogenblik net een ander gezin adoptie aan het overwegen! Ze zouden ons een half uur later laten weten of het zinvol was om door te rijden. Een half uur werd een uur. Toen viel het verdict… Mishka had een nieuwe thuis gevonden en het was niet bij ons.

Ik had beter naar mezelf moeten luisteren toen ik de kinderen aanraadde om vooral niet te hopen. In de wagen was er maar eentje die tranen probeerde weg te slikken…

En wat gebeurde er een kwartier later in het hondenlosloopbos? We werden de hele wandeling vergezeld door twee prachtige husky’s. Een troostend gebaar van het universum? Of zout op de wonde?

7 september 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s