Je prioriteiten kennen

Los van elke andere manier waarop mensen zich van anderen willen onderscheiden kan je de mensheid in twee groepen onderbrengen. Je hebt de snoozers en zij die zich in naam van de liefde elke ochtend op een onzalig uur laten wekken. En opnieuw laten wekken en opnieuw… om uiteindelijk genoodzaakt te zijn hun snoozende partner met zachte dwang uit bed te werken omdat het toestel dat daartoe al een half uur irritant staat te wezen er niet in lijkt te slagen.

Dus bij deze een warme oproep aan alle fervente snoozers: Als je toch van plan bent om pas om 6u30 of 7u op te staan, zet je wekker dan niet om 5u20! Je krijgt er ruim een uur vaste slaap voor in de plaats. En je zal op miraculeuze wijze genezen van die mysterieuze bloeduitstortingen.

Er is maar één ding vervelender dan door de agressieve toon van een wekker uit een droom weggerukt te worden op een vrije dag en dat is herhaaldelijk uit die droom weggerukt worden. Ik had er geen zin in vrijdag.

“Schatje, wat denk je van een dagje samen thuis?” Meer was er niet nodig om H over te halen tot het uitschakelen van het helse apparaat en het nemen van een snipperdag. Een man die zijn prioriteiten kent! Heerlijk toch, want wie verwijt zich op het sterfbed te weinig tijd op zijn werk te hebben doorgebracht? Vast niemand. Net zomin als je vrouwen vindt die zich aan het eind van de rit beklagen te weinig gepoetst te hebben. Ik voel me dan ook absoluut niet schuldig als ik de was, de strijk en de vaat laat voor wat ze zijn. Ook ik ken mijn prioriteiten: de kinderen van een ontbijt en lunchpakket voorzien, hen met een veelplezierentotstraks-zoen op de bus zetten, mijn echtgenoot wakker maken en sportschoenen aantrekken.

Een wandeling tot in T? Prima!

In het pré-hondentijdperk had een vrijwillige wandeling van 20 kilometer gekkenwerk geleken. Nu heet dat samen genieten op een vrije dag. We zijn niet geheel doelloos, de wandeling brengt ons in het centrum, bij een cadeautje voor een jarige vriend (Maak er een schitterend jaar van A.), bij rumkogels en diepvrieszakjes.

Wat hebben die zakjes met lopen te maken? Niets en alles.

Overal waar je loopt langs Vlaamse wegen kom je heerlijke sleedoornbessen tegen.

Nee, dat is niet helemaal waar. Ten eerste is het waarschijnlijk enkel langs Vlaamse velden, dergelijke struiken deden vroeger dienst als natuurlijke omheiningen om vee tegen te houden. Ten tweede, de bessen zijn pas heerlijk na bewerking. Je hoeft je niet de moeite te getroosten dit na te gaan. Hans is zo vriendelijk geweest dat voor jullie te doen. Zijn gelaatsuitdrukking en de snelle spuwreflex getuigden van de hoge zuurtegraad van deze prachtige bes.

Om je nu al te verzekeren van een verrukkelijk drankje tijdens koude winteravonden kan je doen wat wij deden, maak een wandeling, neem plastic zakjes mee en vul ze met sleedoornbessen. Zodra je thuis komt stop je de zakjes in je diepvries. Enkele dagen later heb je nachtvorst nagebootst en zijn ze klaar voor hun transformatie van vies naar zalig. Neem een afsluitbare glazen pot en doe er de volgende ingrediënten in:

500 gram bessen, 4 kruidnagels, 1 kaneelstokje, 1 vanillestok, 2 steranijs, 5 cm gember, 500 gram kristalsuiker, 1 liter alcohol (jenever, brandewijn of vodka)

Na 6 weken kan je het drankje filteren en ervan genieten. Asceet en atleet mogen dan wel op elkaar lijken, het een is geen vereiste voor het andere.

6 september 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s