For women only!

Beste mannelijke bloglezer, elke andere dag is het me een waar genoegen uw nieuwsgierige blik over mijn woorden te weten glijden, doch vandaag wil ik u vriendelijk verzoeken ander leesvoer te zoeken. Mocht de titel u onvoldoende duidelijk gemaakt hebben dat dit stukje blog niet voor uw ogen bestemd is:

Zo, nu we onder vrouwen zijn wil ik toch even uiting geven aan mijn teleurstelling en verontwaardiging.

Waarom hebben jullie me niet gewaarschuwd? Waarom laten jullie een beginnende loopster in onwetendheid? Waarom moet ze het warme water opnieuw uitvinden? Onder mannen was dit nooit gebeurd. Die hadden elkaar al lang in geuren en kleuren ingewijd in de frequente, de occasionele en zelfs in de hoogst zeldzame fysieke ongemakken die gepaard gaan met lopen.

Waar ik het over heb?

Wel… vrijdag was het er plots, dat wittebroodswekengevoel. Nee, niet die heerlijke/verschrikkelijke verliefdheid, het te opgefokt zijn om te eten, het elke seconde van de dag in zijn nabijheid willen zijn. Het ging over dat andere, meer zuidelijk gelegen prille-relatie-gevoel. De zwelling, jeuk, irritatie van te vaak, te lang, te hevig…

Lag het aan de aard van de stof? Lag het aan de naden? Ik tastte in het duister en regelmatig op discrete wijze naar mijn kruis, de stof wegtrekkend in de hoop even pijnvrij te zijn.

“Heb je al gehoord over runnerslippen,” vroeg ik H, wat wijdbeens lopend.

Dat had hij niet, maar hij bood meteen aan om er bij zijn vrouwelijke collega’s eens naar te informeren. Toen ik zei dat sommige vrouwen dit wel eens ongepast zouden kunnen vinden, schudde hij ongelovig het hoofd. Bij deze zijn jullie dus gewaarschuwd dames. Als hij morgen tijdens de koffiepauze vraagt of je wel eens last hebt van gezwollen schaamlippen, haal dan niet meteen je dienstwapen of je agenda tevoorschijn. Hij vraagt dit enkel uit behulpzaamheid.

Niet één boek had me gewaarschuwd voor een dergelijke irritatie terwijl ze wel tips gaven ter voorkoming van pijnlijke oksels en schurende dijen (vaseline, talkpoeder en strakke loopbroeken). Google had aanvankelijk evenmin een bruikbaar antwoord en ik vreesde even dat ik abnormaal was. Bij het wielrennen bleek het gelukkig vaker voor te komen. Niet voor de dames in kwestie, maar voor mij, ik voelde me al iets minder witte raaf met vuurrode lippen. Maar toch, Nederlandstalige loopsters schenen er geen last van te hebben. Werd er echt online in alle talen over gezwegen? Nee, Engelse zoektermen boden verlichting. Mijn vrees werd definitief weggenomen, ik was niet de enige!

Dus dames… als het kriebelt moet je sporten. Maar als je sport en het kriebelt, ga dan hier eens een kijkje nemen. Je bent echt niet de enige!

23 augustus 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s