Oeps

“Heb je de afgelopen dagen al veel gelopen,” vraagt H. Hij kent me…

Ik moet diep nadenken. Heb ik gelopen?

Ik heb over lopen gelezen, ik heb enkele filmpjes bekeken, ik heb vaak gewandeld, nog vaker gedanst (Dank je voor de heerlijke swingrock-week!), een enkele keer ook effectief gelopen, maar het meest van al heb ik erover nagedacht en erover geschreven.

Ik vrees dat het pathologisch is. Ik slaag er in om van elk project een reden tot schrijven te maken, behalve van mijn voornemen om een boek te schrijven… Dat was de oorspronkelijke reden waarom ik met dit blog begon. Het boek kwam er niet, wel een ander, een kookboek, maar geen roman.

“Je moet proberen met dit soort schrijven je geld te verdienen,” zegt hij. “Dat boek van je gaat er nooit komen.” Hij kent me veel te goed. Maar ik ken mezelf ook… als ik me voorneem om professioneel blogger te worden, begin ik vast een kantkloscursus of lijkt een carrière als schoorsteenveger misschien bijzonder interessant.

Het is niet dat ik dat wat ik ‘moet’ doen niet wil doen, het is gewoon dat er ondertussen zoveel andere dingen plots met veel overtuigingskracht om mijn aandacht vragen. En dat leidt soms tot zeer vervelende situaties. Zoals vanochtend, toen ik de honden zag spelen met een stukje stof. De ‘kijk-eens-hoe-lief-ze-spelen-glimlach’ vervaagde toen ik de stof herkende. Zwart met witte en grijze strepen. Een fractie van een seconde was er nog hoop, het kon een restje zijn. Maar restjes hebben geen met overlock afgewerkt naden, geen zakken en zeker geen rits. Het was een broek, geweest, voor onze varkens er hun tanden in hadden gezet. Of juister, een broek in de maak, klaar voor een pasbeurt. Van een broek was er helaas geen sprake meer, van een glimlach ook niet. Of toch, heel even, toen ik bedacht dat het maar goed was dat er nog geen billen in de broek zaten op het ogenblik van de feiten.

Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan dat ik er niet weken eerder aan begonnen was, dan zou er bij een gelijkaardig rampenscenario tenminste nog een zee van tijd zijn om een nieuwe te maken. Nu kan ik enkel hopen dat het een weekend met tropische temperaturen wordt zodat het gerechtvaardigd is om in short op een trouwfeest te verschijnen. Of dat iemand van jullie een fantastisch pak in zijn kast heeft hangen, in de juiste maat, zonder bijtsporen.

Ik heb mijn lesje geleerd, vanaf nu stel ik niets meer uit tot het laatste ogenblik. Ik begin er meteen aan. Maar eerst…

3 augustus 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s