Estafette

Mijn dochters deden een ontdekking die hun en mijn leven voorgoed zal veranderen: mijn kleren en schoenen passen hen. Een half uur na dit –in hun ogen- heuglijke moment was 1/4 van de inhoud van mijn kleerkast al van eigenaar veranderd. Y1 loopt rond in een topje dat mij toebehoorde maar dat haar (het moet gezegd) beter staat. Even later komt Y2 met veel lawaai en een streepjestrui de kamer in. Ik herken hem meteen, derde lade, links onder. Binnenkort moet ik in hun kasten op zoek naar mijn favoriete outfit. Je kan er donder op zeggen dat die dan net in de was zal liggen als ik er nog eens zelf mee wil pronken. Gisteren kropen ze rond in rompertjes en vandaag doen ze mijn kleren weer schitteren door de glans van hun jeugd… Het zijn dit soort mijlpalen die je ‘ouderdom’ in kaart brengen, meer nog dan je leeftijd.

Aansporingen tot een medische check-up helpen ook niet bepaald om je jong en vitaal te voelen. Maar de afgelopen maanden stak er één mijlpaal met kop en schouder bovenuit in het rijtje “geef Inge het gevoel dat ze geen 20 meer is”. In dezelfde maand dat mijn dochter toetrad tot het rijk der vruchtbare vrouwen werd ik vriendelijk doch beslist de deur gewezen. De fakkel werd doorgegeven.

Als je “vrouw wordt” bij je eerste menstruatie, wat betekende het dan om de laatste gehad te hebben? Was ik dan vrouw af? Nu al? Mijn huisarts spande de kroon in botheid: “Je moet gewoon aanvaarden dat je oud, lelijk en stijf wordt.” Heel mijn wezen protesteerde hiertegen. Dat moest een vergissing zijn. Ik was toch nog lang geen 50… Ik zocht in de spiegel naar tekenen van ouderdom. En vond ze. Natuurlijk! Rimpels, grijze haren, slappere huid, … En dat terwijl ik overal om me heen jeugdige schoonheid als ideaal zag.

De fysieke ongemakken zijn een lachertje in vergelijking met de plotse onzekerheid. Ouder worden in dit tijdperk… zou het moeilijker zijn dan pakweg 30 of 50 jaar geleden? Had mijn grootmoeder ook moeite om haar jeugd los te laten? Keek mijn moeder met een mengeling van trots en spijt naar haar opgroeiende dochter? Ze zijn er nog, ik kan het hen nog vragen. Ik weet dus met zekerheid dat er nog leven is na de menopauze. Maar is dat leven nog even interessant, boeiend, opwindend? Vast wel, zodra ik de knop heb omgedraaid…

Vandaar misschien deze uitdaging? Om mezelf te bewijzen dat 44 niet gelijk hoeft te staan aan oud, lelijk en stijf.

31 juli 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s