Gezonde zeelucht? Yeah right…

De zee, dé plek om te herbronnen, zegt men. De verkwikkende, helende zeelucht zou de ideale remedie zijn tegen verkoudheid en longproblemen, zegt men.

Ik heb daar niets van gemerkt. Maar ja, dat geldt misschien alleen voor zieke mensen. Fijn voor hen als ze na enkele dagen zeelucht happen gezond en wel naar het binnenland kunnen terugkeren. Maar waar gaan al die verkoudheden en longproblemen dan naartoe? Blijven ze daar smiechterig in de lucht hangen? Geduldig wachtend op een nietsvermoedend slachtoffer wiens weerstand tijdelijk een beetje buiten dienst is?

Je zou het haast denken als je na een weekendje zee als onwelkom aandenken een longontsteking mee naar huis neemt.

Every cloud has a silver lining, zegt men.

“Een weekje thuis? Dan heb je vast goed aan je boek kunnen werken!”

Inderdaad. Ik heb in geen tijden meer zoveel ideeën gehad. Volledige hoofdstukken werden kant-en-klaar aangereikt tijdens woelige koortsnachten, bruisende dialogen ontsproten aan middagdutjes en personages kregen meer kleur en diepgang terwijl ik lag te dagdromen.

Het enige probleem… tegen de tijd dat ik echt wakker was en genoeg energie bij elkaar gesprokkeld had om de computer aan te zetten, waren al die briljante ideeën weer verdwenen.

De meisjes zagen er ook wel het positieve van in. Ze konden scoren met een lief beterschapsbriefje waar ik me ook spontaan beter door voelde, tot ik bij de PS aangekomen was. “Je mag wat vaker ziek zijn, dan eten we meer op restaurant.”

Een uur later klonk het toch anders. “Wat gaan we doen? Ik verveel me. Nu heb je toch al genoeg gerust he. Nu voel je je toch al veel beter he.”

Maar wellicht het allergrootste nadeel van ziek zijn… in één week tijd ben ik doorheen mijn volledige voorraad opgenomen strijkfilms heen. Ik vraag me af hoe ik de komende zondagen mezelf ga moeten motiveren om die wasmanden te lijf te gaan. Voor wie het niet kent, een strijkfilm is het soort film waarvan je het grootste deel niet hoeft te zien en toch de verhaallijn kan blijven volgen. Meestal gaat het om romantische komedies. Een fantastisch concept, meesterlijk gemaakt. Want geeft toe, als filmmaker weet je tenslotte vooraf niet tijdens welke dialoog ik net sta te vloeken tegen de ruches van een frivool rokje.

Het zou mijn (en vast ook menig andere strijkers) zondagavonden vergemakkelijken als de filminspectie een nieuw label zou invoeren:

Dan kon ik de digicorder al die films automatisch laten opnemen zodat H en de kinderen ook de komende weken verzekerd blijven van schone kleren in hun kasten.

Tot die tijd zal ik hen zeggen dat gekreukt het nieuwe glad is.

4 oktober 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s