Solidariteit gevraagd

Kunnen jullie alsjeblieft even stoppen met werken? Ga aan tafel zitten, hang wat in de zetel of ga in bed liggen, het maakt niet uit wat je doet, maar doe gewoon even niets. Vandaag, morgen en misschien ook nog overmorgen. Ik wil eindelijk even ongestoord van mijn verplichte rust kunnen genieten zonder dat knagende schuldgevoel.

 

Sinds maandag vind je me tijdens het wakkere deel van de dag in de zetel en al die tijd zijn jullie – het spijt me dat ik het moet zeggen – niet echt behulpzaam geweest. De enige werkelijk empathische wezens waren mijn honden die solidair en standvastig in hun quasi comateuze toestand de zetel met me deelden. Alle andere afvalligen waren gewoon aan werken. Ik mag dan wel beschikken over een bijzonder talent voor nietsdoen, alleen… kan ik dat pas ten volle tot uiting brengen als iedereen om heen ook niets doet. Zo krijgt H ’s avonds steevast te horen dat hij de vaat mag laten staan als hij een stap in de richting van de gootsteen durft te zetten. “Ik doe dat morgen wel!” Niet omdat ik zo graag de volgende ochtend in mijn eentje aangekoekt eten uit pannen schrob, maar omdat ik er onmiddellijk na het eten geen zin in heb en niet in staat ben om te niksen als hij wél aan het vaten is. In het weekend ben ik dan ook de laatste om hem aan te moedigen klusjes in en om het huis te doen als ik zelf mijn zinnen op luieren had gezet. Zo raakt er natuurlijk niet zo veel gedaan, maar ja… You can’t have it all.

Dus als jullie nu even het werk willen neerleggen, kan ik mijn dutje doen.

2 oktober 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s