Not a Stepford wife

Paarse handen en een keuken die dronken is van een warme, stroperige geur… het moet wel eind augustus zijn. Oogsttijd; een vriezer vol bessen en groenten, leggers die krom staan onder het gewicht van confituur, notenporto, steriliseerbokalen en 12 flessen nog warme vlierbessenjenever. Over enkele weken is de sleedoorn klaar om likeur van te maken en dan is de zomer officieel voorbij.

Het voelt goed om het huis winterklaar te maken met lentekleuren en zomersmaken, alsof ik daarmee gehoor geef aan een oeroude hamsterdrang. Even waan ik me de perfecte huisvrouw en droom van altijd thuis zijn en niets anders te hoeven doen dan koken, poetsen en tuinieren, om mijn man en kinderen met een buitenmodel glimlach, petticoat en perfect gemanicuurde handen op hun wenken te bedienen. Tot ik door Stepford ogen om me heen kijk. Vuile ramen, een keukentafel die chronisch vol naaispullen ligt, hondenkwijl op mijn kleren, een aanrecht vol vaat en verwelkte bloemen in een vaas. Hmmm, misschien toch niet zo perfect?

Soms lijkt het op spelen. Ik, de tienerjaren amper ontgroeid, speel moedertje en vadertje, met echte kinderen, in een echt huis en – Thank God! – een echte man. Elk ogenblik kan de bel weerklinken om het einde van de speeltijd aan te kondigen… Enkel de spiegel spreekt me tegen. Volwassen zijn… het is een vreemd concept. Wat vroeger oud leek, voelt nog steeds jong, nog steeds ik. En ondertussen staat er nieuwe jeugd in de startblokken, trappelend van ongeduld om die schim van volwassenheid na te jagen.

De bel gaat, de echte. Een man in rood en geel staat voor de deur. Heel volwassen teken ik voor ontvangst terwijl het kind in mij jubelt om een pakje dat opengemaakt mag worden.

Het zijn schoolboeken, voor Y1. Zij heeft geen interesse. Ik wel. Ik open de doos en snuif, lang en diep. De geur van nieuwe boeken, wat kan daar tegenop? Enkel de geur van oude, bestofte boeken.

Aardrijkskunde, geschiedenis, technologie,…ik wou dat ik terug kon naar die schoolbanken. Om H deze keer wél te zoenen op de betonnen trap in plaats van achtentwintig jaar te wachten, maar ook om ten volle gebruik te maken van de kansen die het onderwijs biedt. Toen had ik teveel haast, om te worden wie ik toch al was.

Ik kaft haar boeken – wat van ouders verwacht wordt – en werp ondertussen met kinderlijk verlangen een blik op de informatiebrochure van syntra die op de overvolle tafel ligt. Wat zal ik dit jaar eens gaan studeren? Een vervolg op de naailes? Een nieuwe taal? Tekenles? Of een schrijfcursus om mijn gebrek aan discipline te maskeren? Of, en dat zou nieuw zijn, eens niets, om die tijd te besteden aan dat wat ik al zo lang wil doen, mijn boek schrijven.

22 augustus 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s