Over vicieuze cirkels, het handhaven van de status quo en andere stoorzenders

In een ver verleden leerden we het tijdens de les natuurkunde, een voorwerp in rust wil in rust blijven, een voorwerp in beweging wil in beweging blijven… en het kost verdomd veel kracht om een voorwerp te doen versnellen, vertragen of van richting te veranderen. De leraar vergat er destijds bij te vertellen dat dit zeer waardevolle levenslessen waren die veel verder reikten dan de toets aan het einde van het semester. Vandaag besef ik dat het wellicht de belangrijkste woorden waren die ik in heel het middelbaar gehoord heb. (Op “Goeiemorgen Bolleke” na, de dagelijkse begroeting van mijn echtgenoot. En ook daarvan besefte ik pas véél later de waarde.)

Als ik me slecht voel ben ik geneigd rotzooi in mijn mond te stoppen terwijl ik zeer goed weet dat ik me beter zou voelen na een appel, een wortel of een bord gestoomde groenten met quinoa.
Maar weten volstaat niet. Op zulke momenten is het lichaam baas en het wil energie en wel nu meteen. Liefst een snelle hap dus, met een heleboel ongezonde vetten en nog meer snelle suikers. Bij voorkeur iets met chocolade. Geeft die rotzooi energie? Niet dus. Integendeel. Voel ik me dan beter? Au contraire.
Wat geeft er wel energie? Rennen, lachen, stoeien, dansen, zingen, tuinieren, biologische maaltijden, verse sapjes,… Jammer genoeg heb je energie nodig om aan die dingen te beginnen. God was vast in een conservatieve bui toen hij de inertie invoerde.

Die traagheid treft ook de schrijver. Een niet-schrijvend voorwerp is geneigd niet-schrijvend te blijven.
Gaan zitten en wachten op inspiratie is dus niet de manier om woorden op het scherm te zien verschijnen. Niet verwonderlijk dat schrijven zelden in de buurt van de computer gebeurt. Wel tijdens het wandelen, bij het droedelen, tijdens het poetsen, aan het fornuis en laatst terwijl ik de aardbeiplantjes aan het bevrijden was uit de greep van het kleefkruid. Kortom, als ik in beweging ben. Het nadeel is dat datgene wat ik aan het doen ben dan halverwege stilgelegd wordt omdat de woorden voorrang krijgen. Sorry H, ik ruim die gesnoeide lavendel morgen wel op. En de rest van de strijk komt vanavond aan de beurt. Of morgenavond. Tenzij ik dan weer door een idee overvallen word…

25 mei 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s