En ze leefden nog lang en…

Dit blijft onder ons… Ik heb een lek in mijn hart.

Nee, dat heeft niets te maken met de klachten waar ik het eerder deze week over had. Dit lek zit er al lang. Veel last heb ik er niet van. Maar toch, op onverwachte momenten is het er plots. Bij het lezen van een boek, bij het luisteren naar muziek,… Het gebeurt zelfs als ik met de meisjes naar een kinderfilm zit te kijken. Geruisloos kruipen ze dan uit mijn hart en banen ze zich een weg door een nauwe opening in mijn keel, om vervolgens eerst door het rechteroog naar buiten te glijden en vervolgens, als ik niet oplet, ook door het linkeroog. Verwoed slikken helpt dan niet meer.

“Ben je aan het huilen mama?”

“Nee lieverd, ik heb een stofje in mijn oog.”

Ze trappen er al niet meer in.

Vroeger was ik relatief veilig, maar tegenwoordig loert het gevaar om elke hoek. Een flashmob, een filmpje over een ziek kind, een huwelijksaanzoek op de tonen van Bruno Mars… meer is er niet nodig om mijn lek te activeren.

I’m a sucker for happy endings!

En toch… in het echte leven ben ik nochtans geen huilebalk. Soms lijkt het zelfs alsof ik enkel geëmotioneerd kan raken als de juiste soundtrack op de achtergrond draait, als de spanningsboog op de juiste manier is opgebouwd en als de belichting goed zit. Mijn emoties zijn duidelijk een product van het mediatijdperk.

Als ik bijvoorbeeld mijn woensdagochtend in een boek zou lezen of op het scherm zou zien, was ik vast halverwege al aan het snotteren. Maar mijn wangen bleven droog – er was geen voice over, geen melodramatisch vioolspel, enkel een vrouw op zoek naar andere vrouw. Spoorloos, maar dan zonder camera’s. Na zes mailtjes, acht telefoontjes en een rit van een uur stond ik voor haar deur, slechts met de bedoeling haar adres te noteren. Het is immers moeilijk om ‘schuin tegenover de grootste bakker van het dorp’ op een brief te zetten.

In een boek zouden onze ogen elkaar ontmoeten en er zou instant herkenning zijn. Er zou niets uitgelegd hoeven worden, geen gestamelde naam, geen hond die probeert te ontsnappen, geen gênante stilte. In een boek zou alles meer en groter zijn, mooier of net veel lelijker, en als het al minder was, dan zou het meer zijn in z’n minderheid.

Maar het was geen boek, het was echt. Onbetraand reed ik terug naar huis, tevreden, blij zelfs. En dat volstond, ruimschoots.

Ja, I’m a sucker for happy endings. En vanaf nu reserveer ik die voor de realiteit. Na al die romannetjes waarin je eigenlijk vooraf al weet hoe het gaat eindigen, is het de hoogste tijd om eens iets anders te schrijven. Bye bye hoofdpersonage! Rust in vrede. Als er in Game of Thrones doden mogen vallen, dan mag dat bij mij ook.

25 april 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s