Schrijven, naaien, lijnen… & the power of momentum.

Alle begin is moeilijk, zegt men. Onzin, beginnen is makkelijk. Vooral in dit start to- tijdperk. Start to run, start to swim, start to veggie, start to lens… Zelfs Goedele trad in Evy’s voetsporen met Start 2 sex.

Beginnen stelt je vrij van perfectie en geeft je een alibi voor uitspattingen. Wie gaat er zich niet nog even te buiten aan chocolademousse of tiramisu net voor de start van een dieet? Welke roker kan een nicotine-indigestie weerstaan voor hij zijn laatste sigaret uitdrukt? Want nu mag het nog, nog even, een laatste, een allerlaatste.

Veel moeilijker is het om vol te houden, om alle wolfijzers en schietgeweren uit de weg te gaan en door te bijten. Er waren er veel de afgelopen weken. Ik trapte in de ene en werd omvergeblazen door de andere. Zo was er om te beginnen carnaval. Geen feest waar ik gek op ben, mensen lopen al een heel jaar met een masker rond. Waarom dan perse nog eens gaan overdrijven in februari? Maar mijn dochters zagen in dat feest wel het perfecte excuus om een jurk te laten maken. Dus kroop ik achter de naaimachine en verwerkte onvoorstelbare hoeveelheden stof tot minuscule jurkjes.

Dan was er de vakantie, negen dagen de tijd om te doen waar we zin in hadden. 216 lange uren van niets hoeven en alles mogen. Klinkt dat niet hemels? Ok, het is misschien iets minder, een mens moet nu eenmaal slapen. Trek er 63 uur af en dan blijven er nog 153 heerlijke uren over om helemaal zelf in te vullen. Of toch niet helemaal. Trek er nog 9 uur af om de hond uit te laten, 12 uur in de keuken, ruim 9 uur om te eten, 3 uur in de badkamer, 4 uur om taxi te spelen voor de meisjes, 7 uur om naar een feestje te gaan en 10 minuten om te poetsen net voor er bezoek komt. Dan blijven er toch nog voldoende lege uren over. En inderdaad, er was tijd om naar het boekenfestijn en het stoffenspektakel te gaan met de meisjes. Tijd om Flut te maken (de nieuwe knuffel van Y2). Tijd om voor zowel Flut als de meisjes leggings en T-shirts te naaien. Zelfs tijd om de zetel, poefen en kussens van een nieuw kleedje te voorzien.
Dan spreekt het toch voor zich dat er geen tijd meer over was om te schrijven. Je zou je, geheel terecht, kunnen afvragen waarom ik geen naaiblog maak in plaats van een schrijfblog… De schijn is misschien tegen mij, maar ik wil echt wel schrijven. Alleen was naaien nu even wat makkelijker. Het vraagt iets minder concentratie en is dus beter bestand tegen de aanwezigheid van spelende en praatgrage kinderen. Maar het was vooral makkelijker omdat beginnen, in tegenstelling tot wat men beweerd, héél gemakkelijk is. Wat naaien betreft beschouw ik mezelf als een beginner. Het mag al eens fout gaan en als ik mijn tornmesje boven moet halen, ontsnapt er zelfs geen zucht aan mijn lippen.

Schrijven… dat is een ander paar mouwen.

Althans, dat was zo. Want ik ga er gewoon mee beginnen. Elke dag opnieuw.

11 maart 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s