Vroeg begonnen is half gewonnen.

Wij zijn een gezin van briefjes. Voor elke gelegenheid geven we elkaar woorden. Sorry briefjes worden onder deuren geschoven, ik hou van je briefjes gaan heen en weer in brooddozen, de wc-muur is gevuld met zwarte bordverfvlekken waar iedereen krijtgewijs zijn zegje op mag doen, bij de badkamerspiegel liggen whiteboard stiften en als ik er eens niet ben rond bedtijd ligt er geheid van een of beide dochters een briefje op mijn kussen. Kampkoffers worden gevuld met kleren en briefjes en tussendoor gaan er ook nog mailtjes heen en weer.

Niet verwonderlijk dus dat Y2 een grote hap uit haar vrije namiddag besteed heeft aan het schrijven van een verhaal. Het gaat over prinses Y, dappere ridder Wolf en Russen die het land willen bezetten. Natuurlijk komt alles goed, Wolf brult, trapt deuren in en redt haar en het land van de vijand waarna ze nog lang en gelukkig leven.

Ze schreef hem tot held en morgen gaat ze het aan hem voorlezen. Ik ben benieuwd of hij daaraan zal kunnen weerstaan… Liefde gaat misschien wel door de maag, maar het neemt vaak ook een omweg langs mooie woorden. Of was dat lust?

Zal ik het haar afraden? Zal ik zeggen dat ze de muze niet buiten zichzelf moet zoeken, dat ze voor zichzelf moet schrijven? Of houd ik mijn mond tot ik die les zelf geleerd heb?

26 februari 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s