Mening-itis

(De woorden waren nog niet rijp.)

Het gebeurde op nog geen meter bij me vandaan. Y1 viel, als een blok, voor een pen. Ik kon haar geen ongelijk geven, het was een prachtexemplaar. Een zwarte, glimmende veer met een scherpe, zilveren punt. Een en al belofte…

Thuisgekomen haal ik mijn oude liefde uit de kast. Mijn Pelikan, al jaren werkloos, maar nog steeds gekoesterd, draagt de herinnering aan honderden brieven en gedichten in zich. Terwijl ik hem in de inktpot doop, krijg ik heimwee naar de tijd van handgeschreven brieven, van inkt zien vloeien, van schrijven, scheuren en herschrijven, van postzegels likken en wachten op een antwoord, dagen of weken.

Woorden moeten nu te snel rijpen, meningen moeten te snel gevormd worden. Op een sms verwacht men binnen het uur een antwoord, op een mail nog dezelfde dag. En dan zijn er al die profielen om te liken en van grappige commentaar te voorzien. De ondraaglijke snelheid van het bestaan anno nu…

Maar soms is het woorden-winter, dan heb ik (nog) geen mening, laat staan een grappige. Als ik ze wel heb, is ze vaak of te banaal of te persoonlijk om publiek te maken.

En dan ben ik blij en trots dat mijn dochter de traagheid van een pen verkiest boven het klavier en schenk ik haar mijn inktpot.

Om haar een uur later te zien tuinieren… op de laptop. “Ik heb supermest gekocht, dan is mijn graan op een seconde klaar om te oogsten.”

17 februari 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s