Echt of waar?

“Dat ga je toch niet in je blog zetten,” krijst Y2 nadat ze met een opmerking iedereen aan onze tafel -en vast nog enkele tafels verder- de slappe lach heeft bezorgd. Haar gezicht kleurt roder dan het behangpapier van het Aziatisch restaurant.

“Nee liefje,” zeg ik geruststellend terwijl ik de tranen van mijn wangen veeg, “niemand zou geloven dat een meisje van negen tussen de loempia’s en de gebakken eend een gesprek voert over een verbod op het likken van ballen.”

Het is niet eenvoudig om op een geloofwaardige manier een gesprek weer te geven. Wat waar is, lijkt niet noodzakelijk echt en wat echt lijkt, is zelden waar.

Vijftien jaar geleden was het me al duidelijk, nadat ik een eerste poging tot een manuscript liet lezen aan een gewillig slachtoffer.

“Je moet iets doen aan je dialogen,” opperde hij voorzichtig. “In het echt praat niemand zoals je hoofdpersonages.”

Twee uur en vijf kopjes thee later moest hij zijn mening herzien. “Jij praat zo!”

Het boek steeg daardoor in zijn achting en hij daalde meteen in die van mij… ‘Voorbijgangers’ stierf een snelle dood.

Veel woorden later blijft het soms nog steeds zoeken naar de juiste woordenschat, de juiste zinsbouw, de juiste stem. En nog steeds duikt er af en toe een personage op dat praat zoals ik, al kan ik er nu voor kiezen. Denk ik… want is het eigenlijk wel mogelijk om als schrijver, acteur, zanger, schilder… iets naar buiten te brengen van buiten ons? Kan ik iets anders schrijven dan mezelf? En moet ik dus om mijn hoofdpersonage ‘te horen’ naar de psychopaat in mezelf luisteren? Of volstaat het om naar anderen te luisteren? Het helpt in ieder geval. En bij deze weet je het dus…

Ja, je komt in mijn boek, misschien je neus, misschien de manier waarop je je haar achter je oren stopt, misschien het achterdochtige zoeken in een gsm, misschien je onvermogen om op tijd te zijn of de ongelovige blik in je ogen als iemand je een compliment geeft. Ja, je komt in mijn boek, misschien alleen je naam, of de kleur van je behangpapier, de boodschap op je toilet. Maar of je het nu wil of niet, je komt in mijn boek, want je bent een deel van mijn wereld.

Misschien volg ik wel de raad op van een medeblogger en maak ik een T-shirt om voorbijgangers te waarschuwen: Wik en weeg je woorden, ik blog!

13 februari 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s