Not an addict

Of toch een beetje… aan pennen, gelstiften, boeken, stofjes, linten, wol, papier, stempels… aan hobbymateriaal in het algemeen, aan notitieboekjes in het bijzonder.

Bij alle andere voorwerpen in huis heb ik een heldere opruimregel: als ik het een jaar niet gebruikt heb, is de kans klein dat ik het ooit nog zal gebruiken en mag het naar een nieuwe eigenaar. Je zal op mijn zolder geen dozen vol baby- of peuterkleren vinden, geen servies voor als de bomma komt eten, geen jeans voor die waterkans dat ik mijn voornemen te gaan sporten in de praktijk gebracht heb. In de kelder staat geen voorraad eten, geen oude fietsjes, zelfs geen sandalen die wel mooi zijn maar die je maar eens in de 10 jaar draagt. Ik kan makkelijk afstand nemen van dat wat niet dienstbaar (meer) is.

Maar …

Eén zijde van de eettafel ligt chronisch vol schriften, pennen, boeken,… en zowel zolder als kelder zijn een schatkamer voor wie wil naaien, breien, beeldhouwen, zilveren, schrijven, verven, vilten, kleien en kliederen. Nieuw, onaangeroerd materiaal heeft iets bedwelmends. “Koop mij,” fluistert het met een hese, donkere stem. “Je hebt me nodig. Met mij wordt je leven anders, mooier, beter, voller. Door mij zal tot uiting komen wie je werkelijk bent.”

Je loopt er voorbij, vastberaden, want je hebt niet nóg een notitieboekje nodig. Twee stappen later aarzel je want voel je al toekomstige spijt. Had ik toch maar… Zou ik niet beter… En je keert terug om de winkel te verlaten met een buitenmodel glimlach én lege bladzijden heerlijk ruikend gebonden papier – haast te mooi om ooit te gebruiken. En net dat is het probleem. Mooi materiaal verhoogt de druk, legt de lat te hoog zodat je niet eens de moeite doet om langs de lat heen te lopen.

Gisteren kregen we in de les een eenvoudig exemplaar om een Art Journal te starten en vanochtend voelde ik even de impuls om het door een mooier exemplaar te vervangen, om me door allerlei nieuw, inspirerend materiaal te omringen zodat ik écht aan de slag zou kunnen. Mijn titel weerhield me gelukkig van een dergelijke daad van creatieve zelfmoord. No Art Journal mag in een gewoon schrift blijven. Gewoon is goed genoeg, gewoon is beter.

Soms droom ik over een veranda met uitzicht op de velden, een ouderwetse schrijftafel met schuine zijde en geheime vakjes, een jaar niet hoeven werken en dagen schrijvend doorbrengen. Maar gewoon is goed genoeg, dus zit ik in het STUKcafé op een vrije middag met tegenover mij een partner in crime. Mijn vingers moeten wel in beweging blijven, anders krijg ik zodadelijk geen nieuwe kop thee.

 

7 februari 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s