Een betere titel…

‘Hoe schrijf ik geen boek… nog in geen honderd jaar.’ Dat zou een betere titel zijn voor dit blog. Want ziet dit er uit als een schrijftafel? Niet echt he… Ik zou met gemak kunnen schrijven over de wonderen van biaislint en paspelband, de magie van het combineren van meerdere patronen om tot het gevraagde resultaat te komen, zelfs over hoe een zilveren kettinkje, een stukje zeep en pi tot een perfect zwierige cirkelrok kunnen leiden, maar daarmee is Caro nog steeds niet meer dan een vrouw in mijn hoofd.

Voorlopig is dat de enige plaats waar er geschreven wordt, in mijn hoofd. Vrijdagavond, informatieavond over de stap van lagere school naar middelbaar en meteen zag ik mijn psychopaat op de schoolbanken zitten; heerlijk pijnlijke momenten als gevolg van een totaal gebrek aan emotie en empathie en aarzelende pogingen om ‘normale’ mensen te begrijpen, te imiteren en vervolgens te manipuleren. Terwijl ik eigenlijk hoorde na te denken over de beste richting voor Y1 vroeg ik me af wat de beste studierichting zou zijn om die bijzondere talenten van een psychopaat nog meer tot zijn recht te laten komen. Persoonlijk zou ik –als ik een psychopaat was- kiezen voor een algemene opleiding in het middelbaar en daarna een hogere opleiding economie, psychologie of rechten volgen. Die bieden de meeste mogelijkheden tot manipulatie op grote schaal, een must dus voor elke zichzelf respecterende psychopaat. Waar een infoavond al niet goed voor is! En Y1, die voelt zich volgend jaar vast goed in het 1e jaar in Z.

Zaterdag beloofde een inspirerende dag te worden. Er stond een dagje sauna op de planning en ik ben er nog niet uit waarom, maar de combinatie van water en warmte zorgt meestal voor een wervelende woordenstroom. Zaterdag niet. Ik mijmerde wel over het ontstaan van parels; hoe schoonheid gecreëerd wordt als reactie op een verstoring van een evenwicht. En ik genoot opnieuw van de woorden van Pablo Neruda, maar eigen woorden waren er niet.

Ook ’s avonds niet na een optreden van een a capella groep waar ik nadacht over de zin en onzin van iets nieuws willen schrijven of bedenken, iets wat nooit eerder iemand gedaan heeft, iets unieks – want u bent het waard. Het was haast rustgevend om te merken dat die jongens net het meest succes hadden met dingen die iedereen al kende, die iedereen zelfs kon meezingen. Niets zo stresserend als verplicht uniek moeten zijn en wel nu meteen.

Zondag dan? Nee, want dan werd er stof gekozen, patronen getekend en hertekend. Y1 wou een rockabilly jurk met petticoat. Origineel? Uniek? Nee, vooral niet in de jaren 50. Maar wie wil er uniek zijn als ze kan ronddansen in een jurkje waar meters stof ervoor zorgen dat het altijd perfect valt? Kniesoor die dan over originaliteit zeurt.

Maandag en dinsdag moest al die stof natuurlijk genaaid worden; je kan die toch geen dagen op een tafel laten liggen.

En zo komen we bij woensdag, vandaag, de dag waarop ik ontdek dat bij mij een wortel net iets beter werkt dan een stok en dat dit blog hoognodig een update nodig heeft. Bij deze dus… het boek is ondertussen 3215 woorden rijk – of arm. Ik hou jullie op de hoogte.

5 februari 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s