Schrijven? Misschien morgen… of overmorgen.

“Morgen heb ik tijd,” zei ik. “Morgen begin ik er echt aan, dan schrijf ik Caro tot leven.”

En ik wist precies hoe ik zou beginnen. Op handen en voeten kruipend door lucht te dik om in te ademen, met tranen in de ogen, op de tast want ze wil weg, weg van het huilen en smeken, weg van het bidden, het hoesten, het rochelen.
Zo zou het gaan; ik zag het gisteren voor me: een hele dag die zich leeg voor me uitstrekt, even de vingers laten opwarmen met een stukje voor het blog en zodra ze op snelheid zijn overschakelen op een paar hoofdstukken uit Caro’s leven.
Nu ja, een hele dag was misschien een beetje overdreven. In ieder geval na de naailes en voor de knutselles die ik in de school van mijn meisjes zou geven en natuurlijk ook nog tijdens de uren na kinderbedtijd. Geen paniek dus, nog steeds een zee van tijd… tenzij de technieker die de verwarmingsketel komt controleren veel van die zee opsoupeert. Hoe dan ook, drieduizend woorden zou toch moeten lukken.
Toch?

Niet dus, want met kinderen in huis loopt alles altijd anders dan je verwacht. Y2 blijkt ziek te zijn en misschien slagen sommige moeders er in om te schrijven met een ziek kind in huis, maar wat dat betreft ben ik duidelijk niet uit het juiste Rowling-hout gesneden. Ik vind het bijzonder moeilijk om me in het hoofd van een psychopaat te verplaatsen en tussendoor siroop te geven, koorts te meten of sinaasappels te persen. Nee, een massamoord plannen en een voetmassage geven zijn niet compatibel.
Dus dat schrijven, dat doe ik morgen wel. Ik heb morgen tenslotte een halve dag vrij. Tenzij…

28 januari 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s